Opinione

Kur humb karriga e pushtetit humb edhe arsyeja e disave

Ky është një grup politikanësh që pasi humben zgjedhjet e fundit të parakohshme janë tërbuar, veqse nuk i kanë lënë mendët përfundimisht për të ia parë sherrin Kosova.

Nuk do të ishte keq që të dërgohen në psikiatri për t’i shëruar nga patologjia e pushtetit, në mënyrë që të binden se pushteti nuk është i përjetshëm dhe sa herë keqëpërdorët.

Pushtetarët mbesin pa pushtet dhe kanë vetëm dy zgjidhje: Të pajtohen përkatësisht të çmenden.

Ata që qendrojnë gjatë në pushtet i nënshtrohen zgjidhjës dytë çmendurisë , prandaj për fatin e keq të tyre gjithë jetën përfundojnë në ÇMENDORE dhe as njëherë tjetër nuk kanë shansë për t’iu kthyer përseri pushtetit , jo për t’i shërbyer popullit dhe shtetit , por për t’ia bërë qefin vetit, siç kanë vepruar që nga çlirimi i vendit e deri në zgjedhjet e parakohshme të 14 shkurtit 2021.

Daniel: Raportet Kosovë-Izrael mund të drejtohen nga zhvillimi dhe ekonomia

Kosova ofron mundësi të shumta për kompanitë izraelite dhe mbase ekonomia dhe zhvillimi do të jenë kahja e raporteve mes Izraelit dhe Kosovës, thotë në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, Remi Daniel, ekspert në Institutin e Studimeve të Sigurisë Kombëtare në Izrael.

Sipas tij, vendimi për hapjen e Ambasadës në Jerusalem, është një mundësi për Kosovën që të tregojë se mund të ketë një politikë të jashtme të pavarur dhe që nuk është e varur nga Turqia ose nga Bashkimi Evropian.

Në këtë intervistë, eksperti Daniel flet edhe për situatën e fundit të shpërthimit të dhunës dhe Jerusalem mes palestinezëve dhe forcave izraelite.

Radio Evropa e Lirë: Ditët e fundit po shohim skena të dhunës në Jerusalem. A mund të na thoni pse ky përshkallëzim i dhunës në këtë periudhë?

Remi Daniel: Mendoj se ky përshkallëzim është rezultat i një sërë faktorësh, që duke u bërë bashkë po krijojnë një situatë shpërthyese në të dyja anët. Fillimisht nga ana palestineze, Muaji i Ramazanit është gjithmonë një muaj i tensionuar në politikën palestineze. Ekziston një rivalitet mes grupeve të ndryshme politike. Me siguri ju e dini se ishte planifikuar mbajtja e zgjedhjeve palestineze mes Fatahut dhe Hamasit, të cilat u anuluan. Hamasi, që është më shumë një grup islamist terrorist, po përpiqet që të fitojë më shumë fuqi në shoqërinë palestineze. Kjo ka krijuar mundësi për grupet palestineze që të krijojnë një situatë të nxehtë me Izraelin.

Image

Remi Daniel.

Ndërkaq, në anën e Izraelit qëndron fakti se situata politike është shumë jostabile, kemi një qeveri të dobët dhe një rritje të grupeve të krahut të dhjathtë, që kanë mbështetur krahas tjerëve kryeministrin, Benjamin Netanyahu. E gjithë kjo krijon një rikonfigurim, në të cilin çdo ngjarje mund të jetë inicuese e përshkallëzimit të situatës. Pra, kemi pasur çështjen e disa shtëpive palestineze në lagjjen Sheik Jarrah në Jerusalem, pastaj shënimin e Ditës së Jerusalemit nga ana e grupeve të nacionalistëve izrelitë, dhe e gjithë kjo solli përshkallëzimin si rezultat i problemeve afatgjate, afatmesme dhe afatshkurtëra në anën e palestinezëve dhe të Izraelit.

Radio Evropa e Lirë: Si e shihni situatën në ditët në vazhdim. Çfarë mund të ndodhë?

Remi Daniel: Është bukur e komplikuar të dihet se çfarë mund të ndodhë. Është e qartë se nuk do të ndalojë sot. Të dyja palët e kanë demostruar se janë të gatshëm që të vazhdojnë dhe të luftojnë. Ushtria e Izraelit ka thënë se kjo do të zgjasë të paktën disa ditë. Megjithatë, nuk duket të jetë diçka që do të zgjasë më shumë se një javë ose dy. Askush nuk e dëshiron një gjë të tillë, por është gjithashtu e vërtetë se është një situatë që vështirë mund të kontrollohet. Çfarëdo që palët synojnë të bëjnë dhe përfitojnë nga ky raund i luftimeve midis Izraelit dhe Hamasit, situata mundet që shumë shpejt të dalë nga kontrolli dhe nuk mund ta dijmë se çfarë mund të ndodhë pastaj.

Ngjashmëritë mes raporteve Kosovë-Serbi me ato mes Izraelit dhe palestinezëve

Radio Evropa e Lirë: Të kalojmë të rajoni i Ballkanit. Kosova dhe Serbia po zhvillojnë dialog me ndërmjetësimin e Bashkimit Evropian për arritjen e një marrëveshjeje gjithëpërfshirëse për normalizimin e raporteve. Shumë analistë kanë thënë se nëse dialogu Kosovë-Serbi vazhdon të zgjasë, atëherë mund të shndërrohet në një situatë të njëjtë sikur mes palestinezëve dhe Izraelit, apo edhe mes qiprotëve grekë dhe turq. A shihni ju ngjashmëri?

Remi Daniel: Po, ekzistojnë disa ngjashmëri. Ndoshta se pari duhet të flasim në lidhje me atë se çfarë mendojnë këta njerëz kur thonë se situata mund të duket sikur mes palestinezëve dhe izraelitëve, thjesht një situatë në të cilën dështojnë të gjitha përpjekjet për arritjen e një marrëveshjeje afatgjatë dhe njerëzit mësohen me këtë, apo me një situatë në të cilët nuk ka paqe, por luftë. Në rastin e Kosovës dhe Serbisë ekzistojnë ngjashmëri, pasi bëhet fjalë për faktin se çështja është për një territor relativisht të vogël, më shumë çështje kontestuese, konflikte, pastaj çështje të legjitimitetit, pra çështje që janë shumë të ndjeshme dhe që ngjallin shumë emocione në të dyja shoqëritë. Unë shoh gjithashtu një përpjekje të komunitetit ndërkombëtar për të luajtur një rol, edhe pse ai nuk është gjithmonë pozitiv. Të gjitha këto ne i kemi parë dhe ende po i shohim në kontestin e Izraelit me palestinezët. Pra, ngjashmëria mes dy rasteve është shumë relevante.

Ndikimi i Kinës, Rusisë dhe Turqisë në Ballkan

Radio Evropa e Lirë: Vendet e Ballkanit Perëndimor synojnë anëtarësimin në Bashkimin Evropian, mirëpo ndikimi nga fuqitë tjera në vitet e fundit është rritur. E kam fjalën këtu për Kinën, Rusinë dhe Turqinë. Cili është qëllimi i tyre sipas jush?

Remi Daniel: Mendoj se është një fenomen interesant sepse Ballkani përbën një vlerë strategjike pasi për vendet që ju përmendet, Turqinë, Rusinë dhe Kinën vendet e Ballkanit janë një portë për një pjesë të Mesdheut, por më shumë të Evropës. Pra, përpjekja e këtyre fuqive për të shtrirë ndikimin në Ballkan bëhet edhe për të ndikuar në Bashkimin Evropian. Ato kanë një politikë dykuptimëshe, pasi synojnë ndikimin në Ballkanin Perëndimor, por atyre iu duhet gjithashtu që Bashkimi Evropian të mbetet një lojtar i rëndësishëm në këtë rajon sepse ajo që këto tri fuqi dëshirojnë nga Ballkani Perëndimor, nuk është vetëm kontrolli i tyre, por edhe shfrytëzimi i tyre si një portë për në Evropë. Pra, është një lojë e komplikuar që këto vende po mundohen ta krijojnë me pak ose më shumë sukses, por është e pamundur të kuptohet synimi për të ndikuar në Ballkan pa shikuar gjithashtu edhe në Bashkimin Evropian si lojtar në këtë rajon.

Radio Evropa e Lirë: Sipas jush, a ka ndryshuar qasja e Turqisë ndaj vendeve të Ballkanit Perëndimor. Kemi parë rritje të investimeve në Serbi, pastaj një angazhim më të fuqishëm për lidhje kulturore me Kosovën dhe Bosnjën. Pse është rritur interesimi i Turqisë për këtë rajon?

Remi Daniel: Rritja e ndikimit turk nuk është diçka e re, ka filluar me përfundimin e Luftës së Ftohtë, fillimin e luftërave në ish-Jugosllavi. Është interesante sepse ka pasur disa mënyra të veprimeve në Ballkanin Perëndimor. Kemi pasur vitet e 90-ta dhe në fillim të viteve 2000 duke vepruar me Perëndimin, me NATO-n me SHBA-në dhe me BE-në, pastaj keni periudhën më shumë neo-otomane të bazuar në religjion në vlerat e përbashkëta, deri në vitin 2016, dhe tash ne jemi në fazën e tretë të aktivizmit turk në Ballkanin Perëndimor dhe kjo fazë është e bazuar në lidhjet personale mes (presidentit turk, Reccep Tayip) Erdoganit dhe liderëve lokalë, në Serbi për shembull është shumë e rëndësishme.

Pra, pse Turqia është kaq aktive. Siç thash, Ballkani është një portë për në Evropë në aspektin gjeografik, pastaj për tregti e arsye politike, por është gjithashtu një rajon mbi të cilin Turqia konsideron se ka një legjitimitet të posaçëm, për shkak të historisë që nga koha e Perandorisë Osmane. Pastaj afërsia gjeografike, për dallim nga Rusia dhe Kina, dhe aspekti religjioz dhe idesë që Turqia ndoshta mund të shërbejë si një model i veçantë për vendet e Ballkanit Perëndimor. Për të gjitha këto arsye, Turqia konsideron se ka një legjitimitet të posaçëm, një rol të veçantë për të luajtur në Ballkan dhe ndoshta konsideron se suksesi në këtë rajon mund të arrihet më lehtë, për dallim nga rajonet tjera të politikës së jashtme turke.

Radio Evropa e Lirë: Në muajin shkurt, Kosova dhe Izraeli kanë vendosur marrëdhënie diplomatike. Në Kosovë kjo është vlerësuar si një nga njohjet më të rëndësishme të pavarësisë. Sipas mendimit tuaj, në cilat drejtime do të zhvillojë Izraelit bashkëpunimin me Kosovën?

Remi Daniel: Është një pyetje shumë interesante sepse po të flasim se çfarë mund të presë Izraeli nga Kosova, duhet të shikoni te raportet midis Izraelit dhe vendeve të ngashme për nga madhësia me Kosovën. Në përgjithësi, ekziston dimensioni politik që reflektohet kryesisht përmes votimit në organizata ndërkombëtare, por në rastin e Kosovën është paksa e komplikuar pasi nuk është e pranuar në organizatat kryesore ndërkombëtare. Pastaj është dimensioni simbolik dhe mendoj se në këtë aspekt, Izraeli ka përfituar maksimumin e asaj që ka pritur nga Kosova, me hapjen e Ambasadës së Kosovës në Jerusalem. Pra, nga këto dy këndvështrime, ndoshta Izraeli nuk ka një hapësirë për të zhvilluar raporte, por ekziston një rrugë e tretë për të kultivuar raportet që është zhvillimi dhe ekonomia. Ekzistojnë mundësi të shumta për kompanitë izraelite për agjencitë izrelite të zhvillimit dhe ndoshta kjo do të jetë rruga për Izraelin të zhvillojë raportet me Kosovën dhe ndoshta gjithashtu në bashkëpunim edhe me aleatët e rinj të Izraelit, siç janë Emiratet e Bashkuara Arabe, të cilat po ashtu po përfshihen gjithnjë e më shumë në Ballkanin Perëndimor.

Ambasada e Kosovës në Jerusalem, me rëndësi të veçantë simbolike

Radio Evropa e Lirë: Hapja e Ambasadës së Kosovës në Jerusalem ka ngjallur kritika të Bashkimit Evropian dhe Turqisë. Madje, presidenti turk, Recep Tayyip Erdogan i ka kërkuar kryeministrit të Kosovës, të rivlerësojë vendimin. Si e keni parë ju një situatë të tillë?

Remi Daniel: Hapja e Ambasadës së Kosovës në Jerusalem ka qenë e një rëndësie të veçantë simbolike për Izraelin, pasi Kosova është vendi i parë me shumicë myslimane në botë që hap ambasadën në Jerusalem. Pra, ka krijuar tensione me Turqinë dhe Bashkimin Evropian që kanë mendime të ndryshme për Jerusalemin.

Në rastin e Turqisë ndoshta është interesante të thuhet kjo ka ardhur në kohën kur raportet mes Kosovës dhe Turqisë nuk janë në nivelin më të mirë. Kanë ekzistuar disa tensione mes dy vendeve për shkak të Lëvizjes Gulen, që është armiku kryesor i Erdoganit, disa nga anëtarët e kësaj lëvizjeje janë në Kosovë dhe Erdogan po përpiqet që ta detyrojë Qeverinë e Kosovës që t’i kthejë ata në Turqi, pastaj kemi pasur rastin e kidnapimit të tyre që krijoi tensione me Qeverinë e Kosovës.

Vendimi për hapjen e Ambasadës në Jerusalem është një mundësi për Kosovën që të tregojë se mund të ketë një politikë të jashtme të pavarur dhe që nuk është e varur nga Turqia ose nga Bashkimi Evropian. Ndoshta gjëja më e rëndësishme që mund të thuhet për këtë është se ka qenë e mundësuar nga përfshirja ish-presidenti amerikan, Donald Trump. Tash që Trump nuk është më në pozitë, ndoshta hapësira manovruese e Kosovës në raport me Izraelin është më e vogël se në kohën kur është marrë vendimi në fillim të këtij viti.

Kanceri islamik

Sipas ligjit turk, shteti nuk ka të drejtë të financojë xhamitë e bashkësitë fetare brenda Turqisë, mirëpo për Shqipëri, Kosovë, Maqedoni e territoret etnike shqiptare, shteti turk ka fonde të veçanta për ndërtimin e qindra xhamive, për pagat e hoxhallarëve të islamizmit radikal, për rekrutimin e xhihadistëve në ISIS, për portale islamike e për gazetarë-mercenarë, për politikanë e shtetarë të korruptuar. Atë që e tha mbreti jordanez për Turqinë e përhapjes së terrorit islamik, e dinë të gjithë politikanët shqiptarë, por e heshtin, sepse pjesa më e madhe e pushtetarëve tanë janë në kthetrat e Erdoganit.

Dëmet që ua shkaktoi shqiptarëve Turqia e Erdoganit më shoqatat fetare, nuk i bëri as Serbia e Jugosllavia për tetëdhjetë vjet okupimi. Me narkozën vrastare të fesë e paranë e pafundme, që po e derdhin lum për të korruptuar shtresat sociale, elitën fetare, politike e institucionale, më presionet e vazhdueshme ndaj veprimeve tona properëndimore, është çarë koraca mbrojtëse anti-turke. Kështu, fryma shkombëtarizuese, servile ndaj lindjes islamike e egërshane ndaj Perëndimit, ka nis ta brejë si kanceri trungun shqiptar në Kosovë, Shqipëri, Preshevë, Bujanovc e Maqedoni. Kjo frymë po e shpërfytyron qenien tonë, po e cenon interesin kombëtar. Në veçanti po e shprish qenien kombëtare në mjediset e varfra, përmes qarqeve mercenare të intelektualëve të rrejshëm, përmes segmenteve më të larta të shtetit e të partive politike. Dikur mjediset e periferisë janë shquar për ideale kombëtare e luftë të armatosur kundër pushtuesit serb e turk. Sot janë pjesa më problematike, sepse islamikët anadollak e iranian, vehabistët e salafistët, në aleancë më armiqtë tonë tradicional: Serbinë, Greqinë, e sllavët e Maqedonisë goditën këto shtresa sociale, duke i blerë më para, duke ua pastruar trurin, apo duke i mashtruar.

Të braktisurit na sfidojnë më terrorizëm

Shteti ynë i braktisi të varfrit, i shpërfilli të humburit, nuk u mor fare më ata që patën identitet të luhatur kombëtar. Në Kosovë komandantët që nuk e çliruan asnjë katund, e rrëmbyen pasurinë kombëtare, e mbërthyen shtetin, e morën universitetin e institucionet e dijës, u vunë në shërbim të shoqatave islamike duke ndihmuar në kërcënime e rekrutime. Në këtë klimë rrëmbimesh e mbërthimesh perëndimorët nuk investojnë. Të vetmet investime janë paratë e pista të shoqatave islamike, që i japin për shpëlarje truri, për rekrutime në luftën fetare dhe për përgatitjen e grupeve terroriste.

Goditja fillimisht nisi në Shqipëri menjëherë pas rënies së diktaturës. Në emër të ringjalljes së fesë u bë islamizimi e greqizimi i dhunshëm i shqiptarëve, u ndërtuar qindra xhami turke, vehabiste e kisha greke, ndërsa shqiptarët e shkret patën nevojë për shkolla e ambulanca. Feja që ua përplasën fytyrës të huajt e djallëzuar, nuk u jepte bukë, ndërsa kishin nevojë për bukë. Në vend të ndihmoheshin shtresat e varfra, shoqatat islamike, të lidhura me organizatat terroriste rekrutuan më para besimtarë profesionistë të cilët për t’u dukur faleshin nëpër xhami, por në fakt bënin punë të tjera kundër shtetit e kombit. Xhamitë ultra luksoze e sfidonin më cinizëm varfërinë e skajshme. Ndërkaq, varfanjakët, të gatshëm t’ia shesin shpirtin djallit për para, me t’u rekrutuar u bënë njerëz të kamur pa bërë asnjë punë që shihej, pos punëve të pista nën rrogoz.

Goditja e dytë u bë në Kosovë, ku nisi përhapja e mos durimit fetar nga vehabistë arab e mercenarë të Turqisë që rekrutuan qindra militantë e myslimanë të frymës anadollake, të gatshëm për luftë fetare. Për shpëlarje truri e pengim të arsimimit u ndërtuan tre herë më shumë xhami se sa shkolla, në dhjetëra katunde e lagje i ngritën nga dy xhami dhe asnjë shkollë (në lagjen e autorit, në Prishtinë, turqit e ndërtuan xhaminë pa pyetur askënd e pa marr leje ndërtimi askund, në vendin ku planifikohej të ndërtohej shkolla fillore). Vehabistët e islamikët anadollakë ndërtuan më shumë xhami për dhjetë vjet se sa Turqia për pesëqind vjet okupimi.

Goditja më e dhimbshme shkombëtarizuese po bëhet në Preshevë, Medvegjë e Bujanovc, të okupuara nga Serbia. Më ngufatjen e problemit kombëtar e agresionin e fesë, islamikët- turq e arab po e ndihmojnë Serbinë të bëjë spastrim etnik të këtij territori që iu shkëputë Kosovës më 1963 . Grupet e paguara nga Ankaraja, çirren si të çmendur për islamin e Erdoganin; në vend të kërkojnë bashkim më Kosovën, kërkojnë bashkim me Turqinë e Bosnjën, sikurse thonë, që ta bëjnë një shtet të fuqishëm islamik! Grupi militantë shqipfolës nuk agjitojnë në rrjetet sociale për Shqipërinë etnike, por për Perandorinë turke, një sajesë monstrum, që vetëm në mendjet e sëmura shqipfolëse mund të projektohet. Është qesharake kur i lexon këto marrëzira në rrjetet sociale, por ata kanë detyrë ta ndihmojnë Serbinë, aleatin e Turqisë për të shkombëtarizuar tri qytetet shqiptare të okupuara nga Beogradi. Aleanca e këtyre anadollakëve shqipfolës me Beogradin është e dukshme.

Islamizmi shkombëtarizues në Maqedoni

Kulmi i shkombëtarizimit agresiv po bëhet në Maqedoni. Turqia atje po e bënë hatanë, më keq se sa në kohën e okupimit otoman e jugosllav. Islamizmi ka marrë përmasa të tilla sa një lider partiak në fushatën zgjedhore, kur pritej t’u thoshte elektoratit: “ky është vendi i shqiptarëve, ku bukës i thonë bukë e ujit ujë”, në dëlirin e çmendisë islamike, çirret: “ky është vendi i lajiilaiillallah!”, sikur ta kishin paguar serbët e sllavët e Maqedonisë. Ndërkaq, turma e pa tru, apo turma e porositur i duartrokiste! Lideri tjetër shqiptar nga presioni i “xhematit” të kundërshtarit të tij xhihadist, ka nis të flirtoj rrezikshëm me islamikë. Një “komandant” në Maqedoni, i cili nuk e çliroi asnjë zabel, i thotë A. Ahmetit, “e kë fyer profetin Muhamet”, thua se është në Afganistan, ku pret që liderin armik të tij, ta mbysin me gurë. Ku jeton ky komandant i shpifur?

Në këtë territor shqiptar, në emër të kinse fesë islame janë trajnuar e përgatitur për luftë terroriste formacione ushtarake me mjekra e pa mjekra, të financuara e të trajnuar nga shërbimet e fshehta të shteteve turke e arabe. Kazerma i kanë bërë xhamitë, oficerë trajnimi e frymëzimi i kanë hoxhallarët, më parë të trajnuar për këto punë të pista në shtete arabe e Turqi. Pjellë e shëmtuar e hoxhallarëve të paguar nga Turqia e Serbia, në disa katunde shqiptare të Maqedonisë janë mijëra shqiptarë që po kërkojnë ndërrimin e emrave shqiptarë në emra turko- arabë, qindra të tjerë çirren për Erdoganin, madje kanë formuar parti politike më prapavijë erdoganiste kundër interesave kombëtare shqiptare. Kështu po e ilustrojnë tezën sllave, kinse në Maqedoni nuk ka shqiptarë, por bashkësi myslimane të cilat kanë ardhur nga Turqia e Arabia. Këtë gënjeshtër e kanë thënë dendur propagandistët sllavë në 100 vjetet e fundit, këtë po e thonë edhe disa hoxhallarë pro serb në Prizren, ketë tezë po përpiqen ta nxjerrin edhe delirantët mercenarë që çirren çmendurisht “ky është vendi i lajilajiinallah!”

Si durojnë nipat e Dervish Carës? Ku shkuan trimat e Dibrës, që e bënë më turp Hajredin Pashën mizor, duke ia vrarë 12. 000 ushtarë. Trimat dibranë i përjetësoi njëra ndër këngët më të bukura në gjuhën shqipe “Hajredin Pasha po na i bjen Radikës”. Ku janë nipat e Pjetër Bogdanit, Josif Bagerit? Ku janë pasardhësit e trimave që e luftuan okupatorin turk e bullgarë? Si nuk turpërohen bijtë e atyre burrave që para 60 vjetësh luftuan e ranë për Shqipëri etnike, kurse pasardhësit e tyre kopilë (bastard) luftojnë që Shqipëria etnike të bëhet oazë erdoganiste, e ndarë më sllavët e Maqedonisë.

Shteti shqiptar duket bëri tregti të pistë me shtetet fqinje e me Turqinë, lejoi shkombëtarizimin çoroditës. Shteti shqiptar bëri tregti të pistë më Erdoganin, duke ia lënë Shqipërinë sipëri Shkumbinit me xhami e oaza haxhiqamiliste. Por edhe Kosova, i shiti shqiptarët e Maqedonisë të turku e të maqedonasi sllav. Kwshtu, janë krijuar oaza haxhiqamiliste në Shqipëri, Kosovë e Maqedoni, që do të na nxjerrin shumë probleme, kam frikë që do të derdhet gjak.

Fatkeqësia shqiptare e islamizimit kriminal po ndodh në kohën kur e tërë bota e qytetëruar na ndihmoi: na çliruan nga okupatori serb, na e rindërtuan vendin, i ndihmuan shqiptarët e Maqedonisë ti merrnin ato pak të drejta që i gëzojnë (ndërsa liderët shqiptarë pastaj i tradhtuan), na i hapën dyert e parajsës evropiane. Ndërkaq një pjesë e shqiptarëve të mashtruar, në vend të parajsës evropiane, po e mësyjnë ferrin islamik, ku jeta e njeriut s’ka vlerë as sa e një qeni rruge. 

Nga libri: “Shpërfytyrimi i islamit”

Image

Non-paper-at me lansime gënjeshtrash dhe ndërskamcash serbe përmes hartave për përfitime nga dialogu kundër Kosovës

 

 

 

Ekonomikisht apo politikisht pothuaj njëjtë Kombinati Trepça në Veriun e Kosovës, jo vetëm qe është miniera më e madhe europiane e plumbit dhe zinkut, por me kapacitetet e saj të dikurshme të shkrirjes së xehes ishte e treta më e madhja në botë. Industria minerare e Trepçës kishte filluar qysh para kohës romake, dhe pas ardhjes së minatorëve saksonë në Mesjetë ajo kishte arritur pikën më të lartë të shfrytëzimit të saj.

Me 1941 ajo kalon në zotërimin e anglezëve dhe me 1945 nacionalizohet nga federata jugosllave. Deri në vitin 1989 ajo e rriti prodhimin mbi një milionë ton të xehës, kurse numri i të punësuarve sillej aty rreth 23.000 sish.

New York Times-i kishte konstatuar se kompleksi Trepça ishte copë toke më e çmuar në Ballkan dhe vlerësohej asokohe me më së paku 5 miliardë US-dollarë.

Me të ashtuquajturin «Revolucion antibyrokratik» që udhëhoqi Millosheviqi me 1988, largoi nga dëtyra shefin e Partisë së LKJ-së z. Azem Vllasin i cili qëndronte në krye të saj dhe vinte nga Krahina Autonome e Kosovës, në kohën kur filluan demonstratat e puntorëve me shumicë shqiptare, ku rrezikohej heqja e Autonomisë së Kosovës e arritur me 1974 dhe ngritja e saj si njësi e tetë federale, e barabartë me të gjitha republikat dhe Vojvodinën. Pas grevave të urisë në shkurt të 1989-ës largohet nga puna i tërë kolektivi i Trepçës. Situata në minierën e Trepçës vazhdon deri në fillim të eskalacionit të konfliktit. Synimi i Millosheviqit që më ndryshimin e Kushtetutës të Serbisë t`ia heqë edhe Autonominë Kosovës, çka edhe ndodhi duke ia uzurpuar Kosovës pronësinë e saj nën kompetencat kushtetuese të Republikës së Serbisë.

Punëtoret  shqiptarë kurrsesi nuk do ta njihnin rendin e ri kushtetues dhe heqjen e Autonomisë, andaj edhe largohen nga puna deri me 1996 në tërë Kosovën, rrumbullak 145.000 shqiptarë, dhe me këtë bie prodhimi në Trepçë gati tërësisht. Në muajin shkurt të 1996-ës Kombinati arrin të rimëkëmbët nën mbikëqyrjen e Tomica Raiçeviqit, një antari shumëvjeçar të Komitetit ekzekutiv të Partisë Socialiste të Serbisë. Me investimet e mëtejme nga Suedia fillon prap puna në të gjitha degët dhe me 1997 përveç punëtoreve dhe nëpunësve kishte  edhe 2.000 shqiptar të punësuar. Me 1998 kompleksi mineral i cili bën fisnikërimin me shumë firma përpunuese të bashkangjitura Trepçës arrin produksionin në vlerë prej 100 milionë US-dollarë. Me 1998  vëllimi i eksportit sipas të dhënave të  drejtorit Novak Bijeliq arrin vlerën në 370 milionë US-dollarë, qe më këtë rast Trepça  bëhet firma më e madhe eksportuese në Jugosllavi.

Me 25 Qershor të vitit 1999 shefi i UNMIK-ut, z. Bernard Kouchner, urdhëron, veprimin e shpejtë të administrimit të pronës gjoja të Serbisë dhe Jugosllavisë në Kosovë, t`i kalojë Kombinati Trepça nën administrim UNMIK-ut, ku z. Kouchner  vlerësohet nga grupi Internacional i Krizave ( ICG).

Ardhmëria e Trepçës e loçkën në zemër identitetin e kosovarëve. Pasuria minerare aq e madhe do të jetë baza e ardhshme e ekonomisë së Kosovës. Një Republikë e Kosovës me një ekonomi të pavarur, ashtu siç ëndërronte pala kosovare, se pa Trepçën do të ishte shumë e vështirë. Në grindje për raportet e pasurisë së Trepçës, në vitin 1997, Kombinati metalurgjiko – kimik shndërrohet në Kombinat AG ( Kombinat me shoqëri aksionare), pra sipas Beogradit Trepça privatizohet, ndërsa pala kosovare e konsideronte pronësi të vetën, ashtu siç ishte para largimit masiv të punëtoreve 1988/89 dhe si Kompleks automatikisht di t`i bashkëngjitet Republikës së Pavarur të Kosovës. Serbet insistonin se në rast së Kosova bëhet e pavarur, atëherë enklavat serbe do t`i bashkëngjiteshin prap Serbisë.

Ambasadori serb në Athenë Batakoviq luante njëfarë loje të pistë lidhur me problemin e Trepçës, ku ai në një intervistë paraqiste fraza retorike vijuese: « Nëse disa shtete për shkak  burimeve të naftës bënin luftëra, 5 (pesë) apo 15 (pesëmbëdhjetë) mijë kilometra larg kufijve shtetërorë të tyre, atëherë pse Serbia të heqë dorë prej resurseve të konsiderueshme të Trepçës, të cila qysh herët ishin pjesë e resurseve ekonomike të Sërbisë???!!!. Më vonë në kohën e presidentit Koshtunica, publiku serb prap kërkonte qe enklavave serbe tu i jepte vetëqeverisja dhe Kosova të decentralizohej, dhe të ndahej në kantone.  Atë kohë bëhej prap fjalë qe regjioni i Mitrovicës të bëhet zonë e shumicës serbe dhe jo të qeveriset, por në rast të Pavarësisë së Kosovës ajo t`i bashkëngjitej Serbisë.

Dhe në fund po e përsëris një barsoletë e një serbi qe kishte një pistoletë me dy plumba, kur ishte pyetur se kënd do ta vriste së pari: Klintonin, Ollbrajtën apo Kouchnerin? Përgjigja e serbit ishte si vijonte »Vetëm Millosheviqin dy herë»

Andaj ju kryeministër Kurti, qeveritar dhe ekspert i të gjithë spektrit kosovar t`i keni parasysh këto dhjetëra dhe qindra projekte serbe me harta dhe skica  për aneksimin e Veriut të Kosovës, që ende po vazhdojnë me ritme të ndryshme si ndryshim kufijsh, distrikte autonome, të drejta ekzekutive për shumicën serbe dhe mos t`ju çudisin apo habisin dhe mashtrojnë në dialog, siç e mashtruam ne vetveten me shitjen e 8.270 hektarëve tokës së Rugovës Kreshnike. Mbushuni mend dhe mos veproni si Hashim Thaçi me kompani dhe të 80 deputetet e Regjistraturës së gjashtë, kuptohet pa deputetet e Lëvizjes Vetëvendosje.

Qofshim gjallë e le të shohim turrin tuaj për drejtësi dhe ndryshime të proklamuara para zgjedhjeve të fundit e sidomos ruajtjen e sovranitetit të plotë shtetëror. çka unë personalisht nuk kam kurrfarë dyshimi në seriozitetin e Kurtit me bashkëpunëtorë të qeverisë së tij. Kur është çështja kombëtare nuk ka më të ndalur, vetëm përpara. Deri sot qe prej Kongresit të Berlinit me 1878 dhe Traktatit të Londrës me 1913 për tokat dhe kufijtë tanë pa na pyetur fare neve vendosën Fuqitë e Mëdha të huaja!!! 

Kur erdhi puna për ta mbrojtur Qakorrin me Haljë dhe Kullë të Zhlebit, shqiptarët shpirtlig dhe puthadorësh ranë në provim vetëm për përfitime materiale të veta personale duke rrëshqitur në humnerën e tradhtisë kombëtare.!!!

Ruana Zot i Madhërishëm që përmes këtij shkrimi, para kësaj Nate të Bajramit, mos të na përsëritet prap historia dhe e kaluara shumë e hidhet për ne shqiptarët.

Përse Akademia e Shkencave të Shqipërisë nuk mund të bëjë një rishkrim objektiv të Historisë së Luftës së Dytë Botërore

Ditët e fundit Akademia e Shkencave të Shqipërisë ka ngritur një grup pune për rishkrimin e historisë së shqiptarëve deri në ditët e sotme. Është kjo në thelb një ide e mirë dhe e nevojshme. Por ndërsa për historinë e Antikitetit, Mesjetës dhe fillimeve të Shtetit të Pavarur Shqiptar ky grup pune besojmë se mund të bëjë një punë të mirë nën dritën e dokumenteve, zbulimeve arkeologjike dhe studimeve të reja, nga ana tjetër do të jetë mjaft e vështirë për të që të bëjë një rishkrim objektiv të Historisë së Shqiptarëve gjatë luftës së Dytë Botërore 1939-1944, periudhë e cila është e afërt në kohë dhe problematikat e së cilës shoqëria shqiptare ende nuk i ka tejkaluar.

Kjo vështirësi vjen në radhë të parë nga politizimi i institucionit të Akademisë, e cila sot drejtohet nga një ish-ministër arsimi i Partisë së Punës dhe më vonë kryetar i një partie të majtë shqiptare. Partia e Punës ka qenë pasardhëse direkte e Partisë Komuniste shqiptare e cila ka qenë një pjesëmarrëse me rëndësi në Luftën e Dytë Botërore.

Vështirësi tjetër është përbërja e grupit të punës, në të cilin bëjnë pjesë historianë të cilët janë formuar dhe formatuar në shkollën komuniste që e shikonte periudhën 1939-1944 nën këndvështrimin e partisë komuniste shqiptare. Kjo shkollë e trajtonte historinë me frymën marksiste-leniniste që kishte tendencë të shpjegonte çdo gjë, vend e pa vend, sipas normave të saj dhe sidomos sipas konceptit të luftës së klasave. Duke arritur në absurditete si për shembull ai që e konsideronte edhe revoltën e haxhiqamilistëve si luftë klasash kur kishim të bënim me një fanatizëm fetar.

Natyrisht historianët mund të evoluojnë dhe të adoptojnë qasje dhe metoda pune bashkëkohore, por është një proces i vështirë dhe jo çdokush mund t’ia arrijë. Për më tepër kur historianët janë të angazhuar politikisht me forca politike që në këtë rast janë pasardhëse të Partisë së Punës dhe si rrjedhim të Partisë Komuniste, dhe kanë detyrimisht një presion politik i cili ka një ndikim të madh mbi objektivitetin e nevojshëm shkencor.

Kjo duket edhe në intervistat apo shkrimet e disa prej anëtareve të këtij grupi ku duket qartë që nuk arrijnë të kenë objektivitetin e duhur, që janë të ndikuar nga historiografia dhe propaganda komuniste dhe të lënë përshtypjen se e gjithë puna e tyre i shërben vërtetimit të saj me disa retushime sipërfaqësore.

Përsa i përket historisë së periudhës 1943-1944, ka tre çështje që kanë nevojë për një përgjigje objektive:

1/ A ishte Lufta Nacional-çlirimtare një luftë për liri apo një revolucion komunist?

2/ A pati një luftë civile në Shqipëri midis komunistëve dhe nacionalistëve?

3/ Çfarë ishte marrëveshja e Mukjes dhe përse u prish?

Historianë pranë Ballit Kombëtar si Prof. Abas Ermenji, konsiderojnë se Lufta Nacional-çlirimtare ishte një revolucion komunist nën maskën e luftës për liri. Meqenëse komunizmi nuk kishte emër shumë të mirë në Shqipërinë e viteve 1940, u përdor kjo strategji për të tërhequr rininë shqiptare dhe vetëm kur u arrit pranë fitores revolucioni komunist u shfaq hapur.

Por mbrojtësit e historiografisë komuniste nuk e pranojnë këtë përfundim. Po ashtu ata mohojnë se ka patur një Luftë Civile në Shqipëri në vitet 1943-1944 midis komunistëve dhe nacionalistëve duke e konsideruar atë si një luftë midis partizanëve dhe “bashkëpuntorëve të pushtuesit”. Në fakt partia komuniste duke filluar nga shtatori 1943 filloi një propagandë totale ndaj forcave nacionaliste të Ballit Kombëtar duke e quajtur këtë “bashkëpuntor” të pushtuesve. Në një kohë që dokumenta të shumtë, edhe nga oficerët aleatë, provojnë se Balli Kombëtar ka luftuar me armë në dorë kundër fashistëve italianë dhe nazistëve gjermanë. Pra llogjikisht kjo akuzë bie. Por me sa duket vazhdon të mbahet gjallë nga ithtarët e komunizmit me qëllimin për të mohuar faktin se partia komuniste bëri një revolucion komunist i cili shkaktoi një luftë të tmerrshme civile, luftë për të cilën flet edhe numri i madh i viktimave si nga radhët e formacioneve nacionaliste por edhe nga popullsia civile që i përkrahte.

Por nga ana tjetër, ekzistenca e një lufte civile, nuk do të thotë se nuk pati një luftë të mirëfilltë kundër pushtuesit të huaj si nga komunistët edhe nga nacionalistët, luftë e cila është dokumentuar edhe nga misionet ushtarake aleate në Shqipëri gjatë periudhës së luftës. Lufta civile për fat të keq iu mbivendos luftës për liri dhe pati pasoja si në efikasitetin e kësaj të fundit po ashtu edhe në rrjedhën e mëtejshme të historisë shqiptare.

Fillimi i Luftës Civile në Shqipëri përkon me prishjen e Marrëveshjes së Mukjes (1-2 gusht 1943), i cili është një moment kyç dhe unikal i historisë moderne të Shqipërisë. Ishte kjo marrëveshje një moment ku nacionalistët dhe komunistët u bashkuan për të koordinuar daljen nga lufta, krijimin e një shteti demokratik por edhe bashkimin e trojeve shqiptare në një Shqipëri Etnike. Nëse kjo marrëveshje do të ishte mbajtur historia e Shqipërisë do të kishte rrjedhur ndryshe dhe çështja kombëtare mund të kishte marrë zgjidhje që pas Luftës së Dytë Botërore.

Për fat të keq Marrëveshja e Mukjes u prish nga komunistët shqiptarë nën presionin e partisë komuniste jugosllave. Vazhdimin të gjithë e dimë: luftë totale ndaj nacionalistëve shqiptarë, revolucion komunist dhe një diktaturë staliniste nga më të egrat me vrasje, burgime, internime, persekutime dhe izolim total për gati 50 vjet.

Për vetë formatimin ideologjik të disa prej antarëve të tij, grupi i punës për rishkrimin e historisë së Shqipërisë për periudhën 1939-1944 nuk do ta ketë objektivitetin e nevojshëm për t’iu përgjigjur pyetjeve të mësipërme dhe do të ketë tendencë të gjejë argumenta për të mbrojtur versionin komunist të historisë. Aq më tepër që e vërteta është mjaft e hidhur dhe akuzat që historia i bën partisë komuniste janë mjaft të rënda.

Nuk është pra kjo Akademi, në këtë moment, që mund të shkruajë historinë e vërtetë të Shqipërisë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Do të duheshin studiues të paanshëm, të formuar larg ideologjisë dhe propagandës komuniste dhe larg çdo ideologjie tjetër, në bazë të dokumenteve dhe burimeve të besueshme, që do të mund të shkruanin historinë e vërtetë të Shqipërisë për periudhën 1939-1944.

Është me shumë rëndësi që brezat e ardhshëm të mësojnë historinë e vërtetë, sepse kështu nuk do të bëjnë të njëjtat gabime. Tragjedia e Luftës Civile dhe e prishjes së Marrëveshjes së Mukjes duhet të na shërbejnë që të nxjerrim mësime për të ndërtuar një të ardhme të përbashkët më të mirë.

Liria nuk ka emër, as mbiemër

Me të vërtetë po ju them, po të kishte emër liria, ajo shumë lehtë mund të kishte emrin e Jusuf Gërvallës, Bardhoshit, Kadrisë (Zekës) e dhjetëra e dhjetëra të tjerëve të cilët shërbimet sekrete jugosllave (serbe) i ekzekutuan, për të ndalur dhe dezorientuar luftën e shqiptarëve për liri. Ajo po ashtu, mund të kishte emrin e Isa Boletinit, Hasan Prishtinës, Fadil Hoxhës, Shaban Polluzhës, Adem Demaçit, Anton Çetës , Ukshin Hotit, Ibrahim Rugovës, Zahir Pajazitit, Adem Jasharit …! Njerëz të ndryshëm, shpeshherë të konfrontuar mes vete synonin lirinë përmes rrugëve të ndryshme dhe aleatëve dhe mundësive të kohës së tyre.

Unë i përzgjodha këta, e dikush tjetër do të kishte idenë e vet për emrat që do të i rrinin më së miri lirisë tonë. Në fakt, kjo është liria, të respektohesh pavarësisht se mendon dhe ndien, apo ndihesh ndryshe.

Në murin e pafund të meritave do të gjendeshin dhe gdhendeshin emrat e mijëra të burgosurve, të rrahurve, të dhunuarave, të grabiturve. Liria jonë ka aq shumë emra të mundshëm, aq e gjatë, e mundimshme dhe e kushtueshme ishte rruga jonë e lirisë sa e bënë atë pa emër të përveçëm dhe pa çmim. Veç në 100 vitet e fundit kjo listë emrash është e pafund. E gjatë është edhe lista e emrave të organizatave dhe grupeve të ndryshme që bashkuan forcat për liri. Disa nga ato, madje disa herë edhe luftuan kundër njëra tjetrës duke e parë lirinë ndryshe dhe aleatët e tjerë. Kështu, ata të cilët duan që me disa emra, e disa madje veç me një emër të e emërtojnë lirinë që e gëzojmë sot, janë vetëm përfitues dhe spekulues në politikë.

Përderisa kur flasim për merita duhet të jemi zemërgjerë, duhet të njohim meritat e gjithsecilit, qoftë edhe atyre të cilët i thanë “jo” Serbisë, në çfarëdo forme. Lartësimi i heronjve nuk bëhet duke i lëkundur eshtrat e tyre në çdo betejë ordinere politike, por duke bërë dhe mbrojtur lirinë për të cilën ranë ata.

Historia e shumë popujve na mëson se çlirimtarët, shumë herë, pas lufte sillen si pronarë të vendit dhe shtetit, kështu që lufta për demokratizim dhe “çlirimi prej çlirimtarëve” është një vazhdim i luftës për liri. Në emër të luftës së bërë nuk mund të shkelet liria e qytetarëve. Përfitimi personal e grupor në emër të luftës e ndërton një ideologji që e robëron qytetarin duke e konvertuar prej sovrani në vegël të politikës.

Në këtë kontekst, fushata ndaj zonjës Gërvalla , është morbide, idhnake, hakmarrëse dhe krejtësisht e paqartë në përmbajtje dhe burim. Kujt ja kemi borxh lirinë? A mund të na e kushtëzojnë? A u kemi borxh të përjetshëm disa komandantëve dhe disa familjeve që dhanë shumë në luftë dhe që pretendojnë shumë në paqe? Kush është sovrani: qytetarët apo ata?

Politika dhe liria dallojnë aq shumë. Politika është veprimtari që ka të bëjë me pushtetin dhe shtetin por mund të mos ketë të bëjë fare me lirinë. Edhe ushtritë, mund të sjellin lirinë por edhe mund të e marrin. Ushtritë janë instrument i politikës dhe kurrë garantuese të lirisë. Garantues të lirisë janë vetëm qytetarët e vetëdijshëm për të drejtën dhe fuqinë e vet.

Liria jonë erdhi ngadalë. Erdhi pjesë-pjesë, sikur një makineri e komplikuar e cila edhe kur montohet e tëra, pasi e kanë mjeshtëruar shumë mjeshtër, disi vazhdimisht bënë kapërcime. Tash jemi në rrethana, kur ata që luftuan për liri po gjykohen për krime lufte nga gjykatat të cilat i krijuan vet. Lidhur me këtë ka mendime të ndara në shoqëri. Nga disa, mbrojtja e tyre u shpall qëllim nacional. Gjykimi i tyre u paraqit si fund i lirisë së Kosovës. Viktimat dhe drejtësia u lanë anash në emër të interesit nacional.

Është vetëm spekulim. E drejt për liri dhe shtet nuk buron nga lufta, as nga organizata apo individ sado që të kenë kontribuar ata. Edhe po të humbet lufta, një popull mund të mbahet i robëruar por jo edhe të ja vrasin idenë e lirisë. Një popull i vetëdijshëm për këtë, herët a vonë e fiton lirinë. Edhe kur duket se ja sollën lirinë, atë vetëm e kanë gjetur mes tyre. Ky është kuptimi i lirisë. As nuk ja sjell, as nuk ja merr lirinë një populli të gatshëm për liri. Jo se ne nuk ishim të gatshëm për liri edhe para njëqind vitesh, por Evropa e asaj kohe nuk ishte Evropa e popujve të lirë siç është sot.

Këtu hyn në skenë Donika Gërvalla/Shwarc. Ardhja e saj në krye të ministrisë së jashtme, ishte një mesazh se krimet nuk vjetrohen dhe se mos zbardhja e tyre e bënë të pamundur pajtimin dhe i mban në pushtet kriminelët. Drejtësia vonon, por vjen. Jusuf Gërvalla, si u dëshmua më vonë u vra nga dora e Serbisë, në kryeqytetin e atëhershëm të Gjermanisë dhe asokohe, vrasja paraqitej si qërim hesapesh mes emigracionit shqiptar në këtë vend, ashtu si paraqiten tash vrasjet e pasluftës sikur qërim hesapesh mes politikës në Kosovë.

Kjo kishte ndodhur kur vajza e Jusufit, Donika, ishte fëmijë dhe sot pas dyzet vitesh ajo vjen në krye të politikës së jashtme të Kosovës, e motivuar skajshëm të zbardhë krimet, duke e shqetësuar seriozisht këdo që krimin e kishte në themelet e politikës së tij, e sidomos Beogradin. A nuk qëndron Beogradi pas të gjitha vrasjeve politike në Kosovë?

Në rregull se shqetësohet Beogradi zyrtar, por opozita jonë përse shqetësohet?

Shqipëri-SHBA-NATO: Një lidhje dashurie ushtarake

Siç dihet, stërvitjet ushtarake shumëkombëshe, “Defender Europe 21” të NATO-s, të drejtuara nga ushtria amerikane, janë në zhvillim e sipër. Në fillim të këtij muaji, në portin e Durrësit arrijtën një numër i madh kontenjerësh dhe kamionësh të mëdhej në prag të stërvitjeve të forcave të NATO-s në Shqipëri dhe në rajon. Zyrtarët amerikanë e cilësuan këtë përqendrim të mjeteve ushtarake amerikane dhe të NATO-s si më të madhin që është parë në bregdetin e Shqipërisë ç’prej Luftës së Dytë Botërore. Sipas zëdhënsve amerikanë, këto stërvitje ushtarake (nga 17 maji e deri me 2 qershor) kanë për qëllim parandalimin e agresionit dhe ruajtjen e gatishmërisë operacionale të Aleancës Perëndimore të NATO-s. Në stërvitjet “Defender Europe 21” të këtij viti po marrin pjesë gjithsejt 26 vende me pjesëmarrjen e 28, 000 ushtarëve të kësaj force shumëkombëshe, aleatësh dhe partnerësh.

“Shqipëria është një partner i vlefshëm. Ushtarakët tanë përfitojnë duke u trajnuar së bashku, duke rritur ndërveprimin, duke ndërtuar gatishmërinë operacionale dhe duke forcuar marrëdhëniet – të gjitha këto mundësojnë aftësinë tonë për t’iu përgjigjur çdo krize, në çdo kohë, së bashku me aleatët dhe partnerët tanë,” citon VOA-shqip zëdhënsen, Tammy Muckenfuss të kontingjentit të ushtrisë amerikane për Evropën dhe Afrikën, me qendër në Gjermani.

Është mirë që me këtë rast të kujtojmë se si erdhi deri tek ky moment historik në marrëdhëniet ushtarake të Shqipërisë me Shtetet e Bashkuara, fillimisht, dhe pastaj si anëtare e NATO-s. Megjithë rrëmujën politike të kësaj klase politike gjatë këtij tranzicioni të tejzgjatur neo-komunist në Shqipëri prej tri dekadash – fatbardhësisht — kanë qenë dhe janë lidhjet ushtarake dhe antarësimi i Shqipërisë në NATO, ato që të pakën, simbolikisht, e kanë mbajtur Shqipërinë të ankoruar në Perëndim, shpesh edhe përball kërcënimeve nga udhëheqësit politikë shqiptarë se Shqipëria ka alternativa të tjera, duke lenë të nënkuptohet dhe duke aluduar për marrëdhëniet “historike” të Shqipërisë komuniste enveriste me Rusinë, Kinën dhe shtete të tjera autoritare, vende këto që nuk kanë asgjë të përbashkët me vlerat që mbron NATO-ja, anëtare e të cilës është sot Shqipëria.

Merita për këtë moment historik të stërvitjeve “Defender Europe 21” nuk u shkon politikanëve aktualë dhe neokomunistëve shqiptarë – jo se jo – por as të tjerëve që me “photo opps” nga platformat e anijeve ushtarake amerikane në Durrës, me dylbi në dorë sikur të ishin turistë, duan ta tregojnë veten si protagonistë kryesorë të këtij momenti historik në marrëdhëniet ushtarake shqiptaro-amerikane. Jo, jo, merita për këtë moment në histori, siç tha me 3 maj edhe zëdhënsi i Pentagonit, Z. Xhon Kirby, u shkon atyre “Burrave dhe grave në uniformë dhe punës së tyre të shkëlqyeshme nga dita në ditë në rajon – veçanërisht në Ballkan dhe në zonën e Detit të Zi, si dhe në zonat operacionale të caktuara të Evropës dhe Afrikës”, theksoi zëdhënsi i Pentagonit. Unë do të shtoja se meritë për ketë ditë të shënuar shqiptaro-amerikane, kanë edhe ushtarakët shqiptarë të cilët, krah për krah, me forcat ushtarake amerikane dhe të NATO-s janë të përkushtuar dhe të betuar që të mbrojnë sigurinë kombëtare dhe vlerat e përbashkëta perëndimore, si ushtarë të një vendi anëtar të NATO-s.

Prandaj, në këtë eufori të këtij momenti historik – ndoshta deri diku edhe i justifikueshëm — ia vlen të sjellim në kujtesë se si erdhi deri tek ky moment historik i stërvitjeve historike “Defender Europe 21” në Shqipëri, vërtetë një moment krenarie për të gjithë, sidomos për komunitetin shqiptaro-amerikan.

Në një shkrim me rastin e 9-vjetorit të antarësimit të Shqipërisë në NATO — Frank Shkreli:Shqipëria, vendi i parë ish-komunist që ka nënshkruar marrëveshje ushtarake me Shtetet e Bashkuara | Gazeta Telegraf – botuar me 10 gusht, 2018 kisha shënuar një historik të shkurtër të marrëdhënive ushtarake amerikano-shqiptare se si dhe kur filluan ato. Pjesë nga ai shkrim i tre viteve më parë:

Megjithëse njerëzit mund të kenë harruar, e vërteta është se ky interesim, në fusha të ndryshme nga ana e Shteteve të Bashkuara për Shqipërisë dhe për shqiptarët është pasqyruar dhe theksuar që në vitet menjëherë pas shembjes së komunizmit në Shqipëri. Marrëdhëniet ushtarake midis Shteteve të Bashkuara dhe Shqipërisë kanë parë vetëm rritje gjatë pothuaj 30-viteve të fundit, pas rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike midis Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Shqipërisë në Mars të vitit 1991, marrëdhënie këto që falë historisë, ishin të natyrshme midis dy kombeve, pas rënies së diktaturës komuniste në Shqipëri. Shtetet e Bashkuara kanë qenë vendi më entuziast në mbështetje të Shqipërisë për anëtarësimin e saj në NATO, ç’prej fillimit. Ishte ky një proces i gjatë dhe i ngadalshëm në zhvillimin e marrëdhënieve ushtarake midis dy vendeve, kryesisht, për arsye të problemeve të brendshme politike në Shqipëri, por që në të vërtetë procesi ka filluar me vizitën e parë të delegacionit të forcave të armatosura të Shqipërisë në fillim të 1990-ave, një proces ky që zgjati, por që më në fund kulmoi në anëtarësimin e Shqipërisë në NATO, në vitin 2009.

Image

Zyrtarë të lartë amerikanë gjatë viteve kanë thënë se Shtetet e Bashkuara e konsiderojnë Shqipërinë si një shtet partner dhe vend mik, marrëdhëniet me të cilin, Washingtoni i ka vlerësuar shumë. Që prej rivendosjes së marrëdhënieve midis dy vendeve tona më 15 mars, 1991 — pas një ndërprerjeje prej një gjysmë shekulli nga regjimi komunist — edhe Shqipëria, brenda mundësive të saja, e ka dalluar veten me fjalë dhe me vepra, si një prej aleatëve më të ngushtë të Shteteve të Bashkuara, jo vetëm në marrëdhëniet dypalëshe, por edhe me bashkëpunimin e saj në arenën ndërkombëtare.

Vizita e parë në Washington e një Ministri të Mbrojtjes të Shqipërisë ishte vizita e Safet Zhulalit dhe delegacionit të tij ushtarak në fillim të viteve ’90. Unë kam marrë pjesë si përkthyes në takimin e parë zyrtar midis delegacionit të Ministrisë së Mbrojtjes të Shqipërisë dhe zyrtarëve të lartë të Pentagonit ku të dy palët, biseduan në hollësi mbi gjendjen e atëhershme të forcave të armatosura të Shqipërisë, si dhe për marrëdhëniet e ardhshme dhe për bashkëpunimin midis Shteteve të Bashkuara dhe Shqipërisë në fushën e mbrojtjes.

Ishte Tetori i vitit 1993 kur Washingtoni nënshkroi një marrëveshje ushtarake me Shqipërinë, vendi i parë ish-komunist me të cilin Shtetet e Bashkuara kishin nënshkruar një marrëveshje të tillë. Si diçka e jashtëzakonshme, duke marrë parasysh mos ekzistencën e marrëdhënieve deri atëherë midis Tiranës dhe Washingtonit — në atë kohë ky lajm bëri bujë duke u pasqyruar në organet më të njohura të shtypit amerikan, si Nju Jork Tajms dhe Uashington Post. “Marrëveshja e parë e këtij lloji e Shteteve të Bashkuara me një shtet ish-komunist”, shkruante gazeta Nju Jork Tajms, “është nënshkruar më 8 Tetor nga Sekretari Amerikan i Mbrojtjes, Les Aspin dhe më 14 Tetor në Tiranë është nënshkruar nga Ministri i Mbrojtjes i Shqipërisë, Safet Zhulali”, njoftonte në atë kohë gazeta e njohur e Nju Jorkut. Në marrëveshjen ushtarake shprehej, “Gatishmëria e të dy palëve për të zgjeruar marrëdhëniet mbrojtëse dhe ushtarake midis dy vendeve.” Koloneli Adem Çopani, këshilltari ushtarak i Presidentit të atëhershëm, Sali Berisha, gjendej ato ditë në Washington për të biseduar mbi hollësitë e marrëveshjes.

Jo vetëm që kjo ishte marrëveshja e parë ushtarake e Washingtonit me një prej vendeve ish-komuniste më të egra, por Shqipëria ishte gjithashtu edhe vendi i parë ish-komunist që kishte kërkuar gjithashtu të anëtarësohej në NATO. Ka qenë Presidenti Sali Berisha ai që kishte bërë lutje për anëtarësimin e Shqipërisë në NATO, por fatkeqësisht u desh të pritej deri në vitin 2009 që Shqipëria, më në fund, të anëtarësohej zyrtarisht në Aleancën e Atlantikut Verior, NATO, duke finalizuar kështu përpjekjet, prej pothuaj dy dekadash dhe duke realizuar gjithashtu edhe aspiratat mbarëshqiptare për anëtarësimin e Shqipërisë në Aleancën më të fuqishme që ka njohur ndonjëherë bota.

Pak më vonë, gazeta e kryeqytetit amerikan, Washington Post i kishte cilësuar marrëdhëniet ushtarake shqiptaro-amerikane – midis ushtrisë më të pasur dhe më të fuqishme në botë dhe një ushtrie të vogël e të varfër – si një “lidhje dashurie ushtarake”, (a military love affair), ndërkohë që citonte një oficer ushtarak amerikan, i pyetur për zhvillimin e shpejt të lidhjeve ushtarake me një vend ish-komunist, të ketë thënë se “Jemi prekur thellë nga ‘sindroma shqiptare’ – nga një dëshirë e madhe për t’i ndihmuar këta njerëz”, është shprehur oficeri i lartë amerikan. Washington Post theksonte gatishmërinë e Shqipërisë për këto marrëdhënie duke shkruar se Presidenti i Shqipërisë, Sali Berisha u kishte venë në dispozicion Shteteve të Bashkuara dhe NATO-s, përdorimin e të gjitha bazave ushtarake të Shqipërisë, duke thënë se, “Ne i mirëpresim Amerikanët. Ata janë çelësi i sigurimit tonë”, citonte gazeta amerikane, ish-Presidentin Berisha.

Image

Ish-Sekretari i Mbrojtjes në administratën e ish-Presidentit Bill Klinton, Z. Les Aspin ka nënshkruar marrëveshjen ushtarake me Shqipërinë, vendi i parë ish-komunist me të cilin Shtetet e Bashkuara kanë nënshkruar një marrëveshje të tillë.

Ndërsa gjatë një vizite në Tiranë, në vitin 1995, ka raportuar gazeta Washington Post, Kryetari i Shtatmadhorisë së Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara, Gjenerali Xhon Shalikashvili, u ka kujtuar shqiptarëve se interesimi i Shteteve të Bashkuara për fatin e Shqipërisë dhe të Shqiptarëve, e ka zanafillën tek Presidenti Woodrow Wilson, i cili ndërhyri në mbarim të Luftës së parë Botërore për të shpëtuar Shqipërinë. “Sa i kënaqur do të ishte Wilsoni po të kishte mundësi të vizitonte sot Shqipërinë dhe të shikonte realizimin e gjallë të ëndrrës duke parë ushtarakët e rinj amerikanë, krah për krah, me shokët e tyre shqiptarë, duke ndërtuar një të ardhme besimi, miqësie dhe partneriteti midis dy vendeve tona”, është shprehur ish-ushtaraku i lartë amerikanë para zyrtarëve më të lartë ushtarakë të Shqipërisë, në vizitën e tij në Tiranë në vitin 1995.

Image

Ish-Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Woodrow Wilson – “Një zë do të kem në Konferencën e Paqës dhe atë zë do e përdori në mbrojtje të Shqipërisë”.

Besoj se Wilsoni do të ishte shumë i kënaqur edhe sot me njoftimin se Këshilli i Atlantikut të Veriut ka miratuar vendimin për të ndërtuar në Shqipëri, pikërisht në Kuçovë, bazën e parë ajrore në Ballkanin Perëndimor (në Kuçovë) ku ushtarakët amerikanë e shqiptarë do të punojnë se bashku në mbrojtje të paqës e begatisë në Shqipëri dhe më gjerë. Por jo vetëm Wilsoni do të ishte i kënaqur për këtë zhvillim, por të gjithë ata – shqiptarë dhe amerikanë që ua duan të mirën marrëdhënieve midis dy vendeve tona – e të cilët kanë punuar për një kohë të gjatë për forcimin e marrëdhënieve të ngushta dhe miqësore shqiptaro-amerikane, si në fushën ushtarake ashtu edhe në fushën diplomatike dhe politike midis dy popujve. Janë përpjekje këto të cilat kanë ndihmuar që kombi shqiptar të zërë vendin që i takon, jo vetëm në radhët e kombeve evropiane, por njëkohësisht edhe në përforcimin e rolit të Shqipërisë në arenën ushtarako-diplomatike ndërkombëtare. Shpresojmë që ndërtimi i bazës ushtarake në Kuçovë, si baza e parë ajrore e NATO-s në Ballkanin Perëndimor, të jetë vetëm fillimi i zhvillimeve të mëtejshme në forcimin dhe zgjerimin e këtyre marrëdhënieve.

Image

Ish-Kryetari i Shtatmadhorisë së Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara, Gjenerali Xhon Shalikashvili ka vizituar Tiranën në vitin 1995

Ishin këto disa hollësi nga një shkrim i botuar tre vjet më parë, por që ofrojnë sado pak një “background” historik se si u arrijt deri tek stërvitjet aktuale të NATO-s, Defender Europe 21 në Shqipëri – këtij momenti historik në marrëdhëniet dypalëshe, si një pasqyrim i përpjekjeve prej tre dekadash, të cilat kanë ndihmuar që kombi shqiptar të zërë vendin që i takon, jo vetëm në radhët e kombeve evropiane, por njëkohësisht edhe në përforcimin e rolit të Shqipërisë në arenën ushtarako-diplomatike ndërkombëtare. Për këtë, të gjithë duhet të jemi krenarë dhe mirënjohës të thellë ndaj sakrificave që burrat dhe gratë–amerikanë dhe shqiptarë në uniformë — bëjnë për të gjithë ne nga dita në ditë, për sigurinë tonë dhe për lirinë dhe demokracinë në rajon dhe në botë.

Sidoqoftë, stërvitjet “Defender Europe 21”, janë me të vërtetë një moment historik për Shqipërinë dhe të gjithë shqiptarët, besoj pa dallim, ishin të kënaqur kur pamë anijet dhe zbarkimin e mjeteve ushtarake të Shteteve të Bashkuara në Durrës. Për mua nuk ka pasur — gjatë këtyre 30-viteve të një tranzicioni të pa fund — një moment më historik se ky, me përjashtim të rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike SHBA-Shqipëri (mars 1991) dhe antarësimit të Shqipërisë në NATO (në vitin 2009). Kjo është një ngjarje pozitive për Shqipërinë megjithë problemet me zgjedhjet e 25 Prillit dhe pa marrë parasysh se kush e pret sot NATO-n në portet e Shqipërisë. Si përfundim, unë besoj se ndonse me dhimbje dhe vonesë, Shqipëria do të bëhet – eventualisht — edhe pa politikanët shqiptarë aktualë, të cilët edhe sot 30-vjet pas shembjes së Murit të Berlinit refuzojnë të distancohen nga komunizmi – një ideologji armiqësore kjo ndaj lirisë dhe demokracisë – e për të cilën u themelua, pikërisht, aleanca ushtarake NATO me qëllim që të përmbante përhapjen e komunizmit! Nuk jam i sigurt nëse pritja e anijeve të NATO-s në Durrës – si pjesë e stërvitjeve “Defender Europe 21”, nga nostalgjikë të komunizmit shqiptar mund të quhet hipokrizi e rastit a po aksident historik! Kam drojë se do të nevojitet një brez tjetër politikanësh shqiptarë, por Shqipëria e lirë dhe demokratike, ashtu si e gjithë Evropa — e vlerave perëndimore të NATO-s dhe Shteteve të Bashkuara — do të bëhet edhe pa ta, megjith procesin e gjatë dhe shanset e shumta të humbura gjatë këtyre 30-viteve të tranzicionit politik! Edhe lidhjet ushtarake të Shqipërisë me SHBA dhe NATO-n jo vetëm do të mbijetojnë por do të forcohen mëtej dhe miqësia e veçant dhe historike midis popullit amerikan dhe shqiptarëve do të vazhdojë të rritet e të lulëzojë megjithë dredhitë dhe akrobacitë politike të politikanëve shqiptarë!

Image

Takim i delegacionit të Republikës së Shqipërisë në Shtëpinë e Bardhë, i kryesuar nga ish-Presidenti Sali Berisha, qershor, 1992, me Presidentin Xhorxh H. Bush i vjetër dhe me udhëheqsit më të lartë të sigurisë kombëtare të Shteteve të Bashkuara

Përsiatjet e mia gjatë ditëve në karantinë

Në tërë rruzullin tokësor, më se një vit, gjithë njerëzimi jeton në kaos, ankth, izolim, depresion dhe histeri nga virusi Covid-19. Njerëzimi as në Luftën e Parë Botërore dhe as në të Dytën, nuk ka qenë i ndarë dhe i izoluar nga familjet, të dashurit, miqtë dhe shokët. Në shekullin 21, njerëzimi jeton në epokën e revolucionit informatik digjital, më të sofistikuar. Njerëzit me video internet online, viber, you tube, e-mail e mjete të tjera të rrjeteve sociale po vendosin kontakte virtuale mes tyre. Në mënyrë virtuale bisedojnë dhe qajnë hallet, por të gjitha këto nuk mund t’i zëvendësojnë takimet fizike, për të cilat ka nevojë. Me takimet fizike dhe me socializim, njerëzit fisnikërojnë shpirtrat e tyre, dëfrehen, çmallen, çlirohen nga adrenalina dhe stresi.

Sipas disa biologëve dhe epidemiologëve, kjo murtajë e kjo pandemi, do të marrë fund një ditë, por njerëzit do të dalin prej saj si të dehur, pa orientim dhe me defetizëm, të shqetësuar për të ardhmen e tyre, që mund të përcillet edhe me kriza të tjera. Filozofi i Greqisë së lashtë, Euripidi, shkruan se pas fatkeqësive që i përjeton njerëzimi, në fund, megjithatë, del matanë, për të vazhduar jetën. Njerëzimi mobilizohet dhe ushqen shpresa për një të ardhme më të mirë, ndonëse në periudhën pas pandemisë, ata përballen me faktin se i kanë humbur disa të afërm, miq e shokë.

* * *

Personalisht përjetova para gjashtë muajsh rezistimin ndaj virusit të rrezikshëm covid – 19, madje si një grip të lehtë, por qëndrova në karantinë për një kohë të caktuar. Përvoja është se kjo murtajë të kafshonte në mënyrë tinëzare, përngjet si një kasapi që vrapon pas deleve dhe kap për këmbe një të tillë. Ditët në karantinë më kaluan me libër në dorë. Në bibliotekë gjurmova vepra filozofike, sociologjike dhe letrare. Me këtë rast, më kanë magjepsur veprat e autorit të famshëm, Yuval Noah Harari: e para, “Një histori e shkurtër e njerëzimit”; e dyta, “Një histori e shkurtër e të nesërmes” dhe, e treta, “21 leksione për shekullin 21”.

Zhytur thellë në pasionin e këtij historiografi hebre, isha harlisur i tëri dhe kisha harruar se edhe sa ditë më kanë mbetur nga karantina. Por, këto përjetime janë individuale, sepse disa e kalojnë shumë më vështirë, sëmundja bëhet e mërzitshme sa që veten e përjeton si në qeli, me shumë përjetime, opresione, ankthe dhe agoni. Nëse mundimet janë më të lehta, do të ishte mirë që ditët të kalojnë me lexim apo me ndonjë pasion tjetër që ka. Është mirë që të lexohen vepra spiritualë nga sufistët, poezi nga Rumi Mevlana, novela nga Leo Tolstoi; nga filozofët romakë, Seneka, Mark Aureli; fraza të zgjedhura dhe intervista, dhe kështu do të kalojnë ditët e karantinës me ushqim shpirtëror.

PËRSHËNDETJA E FUNDIT

Jeta është shumë e shkurtër, është si një qiri që digjet, andaj s’duhet të ushqejmë urrejtje dhe të jemi të hidhëruar me familje, shokë e miq, thotë një stoik në Greqinë e lashtë, sepse, në të kundërtën, ditët bëhen si javë, javët bëhen si muaj, muajt bëhen vite dhe, në fund, largohesh nga jeta me zemër mbushur me urrejtje dhe me ego të egër e me shpirt të trazuar. Ka pasur raste që njerëzit kanë shkuar të hidhëruar me familjarë…Një nga librat me këto tematika është edhe “Përshëndetja e fundit” nga Jill Storr. Autori shkruan se edhe duke ecur vrap, nganjëherë të ndalemi në rrugë për t’i përshëndetur miqtë dhe shokët. Sepse, po qe se nuk ndalesh, mbase ky takim mund të jetë i fundit…përpiqu që në çdo takim të jesh gojë ëmbël dhe i buzëqeshur, nuk i dihet e nesërmja.

Shpesh ndodh që duke ecur rrugës me nxitim dhe të dekoncentruar nga jeta dinamike, takojmë miq e shokë dhe nuk ndalemi, së paku për një përshëndetje. Pas një jave apo muaji, dëgjojmë se mikun që s’e përshëndetëm kishte ndërruar jetë. Pikërisht kjo pandemi ka lënë shumë miq e të afërm pa u përshëndetur. Një gjë të tillë përjetova në lëkurën time dhe kjo gjë më është bërë peng dhe do të mbetet për gjithë jetën. Jam larguar që herët nga vendlindja, nga toka, fisi dhe gjaku. Kur kthehem për pushime, mezi pres t’i takoj njerëzit e mi. Kështu ishte edhe rasti me një shok të rinisë, i klasës, me të cilin beftë u gjetëm sy më sy, u përshëndetëm, por as nuk u dëgjuam mirë nga maskat që na kishin mbërthyer fytyrën. Desha që të shkonim për kafe dhe të shkëmbenim pak fjalë, por kjo nuk ndodhi. Sapo arrita në Zvicër, mora lajmin se kishte ndërruar jetë nga kjo murtajë e keqe shoku im nga rinia dhe, njëherësh, shoku i bankës.

Humanistja dhe pacifistja, Nënë Tereza, ka një frazë të shkëlqyer: “Nuk ka vepra të mëdha, ka vepra të vogla…Ka vepra të vogla, por të bëra me dashuri të madhe”. Vepra e vogël ka më shumë vlera, bie fjala, kur takon dhe përshëndet një fqinj, një të varfër, një me handikap. Legjenda e boksit, humanisti e filantropi Muhamed Ali, i cili ishte një ndër ta që kishte shkruar shumë libra, rrëfen se kishte pasur në Nju-Jork një intervistë në një studio. Atëherë kishte marrë një taksi dhe pasi kishte zbritur, i kishte thënë që të lejë të punojë taksimetri, pavarësisht se sa kohë do të mbetej brenda dhe duhej ta priste për ta kthyer. Ai i kishte thënë se do ta priste sa të dojë. Por Muhamed Ali kishte kërkuar prej tij që edhe ai të hynte në studio, për çka ky ishte në siklet të madh. Taksisti kishte qenë një zezak dhe me të hyrë në studio, ishte mbushur me lot, por kur e kishin pyetur se pse po përlotet, ai ishte përgjigjur se deri në atë moment nuk e ka ditur se edhe ai paska një vlerë në jetë.

KUSH DO TË QAJË KUR TË VDESËSH

Herën e dytë, pas mbarimit të pushimeve në vendlindje, si zakonisht, me kthimin në Zvicër, hyra në karantinën e obligueshme, ndonëse nuk isha i infektuar nga virusi covid – 19. Ditët në karantinë i kalova duke e shkruar këtë ditar. Në mëngjes pak relaksim me ushtrime, pastaj kafja dhe kafjalli. Në radhë vinte libri. Ky regjim i përditshëm, më jepte energji dhe kurajë, duke kaluar i mbyllur pa ndonjë stres dhe monotoni. Nuk ndjeva mungesën e miqve dhe shokëve. Duke lexuar, në mënyrë virtuale isha në shoqërinë e personazheve nga libri, me ngjarje dhe drama. Më ka lënë përshtypje libri “Murgu që shiti ferarin e tij” nga shkrimtari i famshëm Robin Sharma, si dhe vëllimin e dytë: “Kush do të qajë kur të vdesësh”. Këta dy libra i gjeta rastësisht nga kushëriri im, Naser Rushani, i thash: “Po t’i vjedh këta libra, pasi që nuk kam kohë që të shkojë deri në librari. Kushëriri pa u menduar më tha që t’i pranoj si dhuratë. Në veprën e dytë, Robin Sharma, në një pasazh shkruan: “Babai im më tha kur isha i ri se kur isha lindur, qave si gjithë foshnjat e tjerë, ndërsa bota u gëzua. Jetoje jetën tënde si një pishtar i ndritur, jetoje jetën asisoj që kur të vdesësh le të qajë bota dhe ti të gëzohesh. Pastaj, ky eseist i famshëm shkruan: “Dua të jem mirë i shfrytëzuar, i shtrydhur, dua të punoj tërë jetën, të lë vepra të mira, sepse sa më shumë që punoj aq më shumë jetoj, ndërsa vdekja do të jetë lumturia e fundit.

Sipas filozofit kinez Konfuçi, njeriu për të pasur një jetë të begatë e dinjitoze, duhet të bëjë tre gjëra: një, të lë trashëgimtarë; dy, të mbjellë një pemë dhe; tre, të shkruajë një libër. “Unë i kam plotësuar që të tre gjërat: kam lënë pasardhës, kam mbjellë pemë dhe kam shkruar një libër. Sa herë që e shikoj pemën, ajo po rritej dhe degëzohej e filloi të japë fruta, ndërsa unë fillova të mplakem”.

Kryeministri Albin Kurti dhe rrjedha e negociatave Kosovë – Serbi

Pas përfundimit të luftës me shtetin serb, kanë vazhduar bisedimët në mes Kosovës dhe Serbisë me ndihmen  e  BE-së, dhe SHBA-së, për arritjën e një Marrëveshje paqësore në mes të kêtyre dy shtetëve.

Rruga e bisedimeve ka kaluar për mes  shumë katrahurave, vështërësive dhe mos marrëveshjeve në mes të dy palëve negocuiuse Kosovës dhe Serbisë.

Herë, herë negociatatë kanë rreshqitë edhe në kundështim me vleratë civilizuese dhe politikën Europiane të bashkëpunimit dhe unitetit në mes popujve, siq ishte mundësia e NDRYSHIMIT të kufinjëve dhe shkëmbimin e teritorëve  në mes Kosovës dhe Serbisë.

Mirëpo,  kësoj mundësie përkatësisht këtij OPSIONI i tha jo BE’ja, me ndërhyrjen e Gjermanisë dhe disa shtetëve tjera , si një zgjidhje e cila mund të shkaktonte  Konflikte në mes shtetëve të Ballkanit , për të zgjëruar teritore .

Në pjesën kryesore të negociatave Kosovë ‐ Serbi, ish Presidenti Thaqi , i ka përfaqësuar interesatë e Kosovês.

Kuptohet janë arritur disa Marrëveshje Kosovë ‐ Serbi, të CILAT sipas interpretimit të disa analistëve të njohur  vendor dhe Ndërkombëtar , ndër të cilët edhe z.Serwer, dyshohet që këto Marrëveshje të mos jenë edhe aq në favor të Kosovës.

Tani , pas shkurjës së z.Thaçi, në Hagë dhe ardhjes Kryeministër z. Avdullah Hoti, negociatatë Kosovë Serbi kanë vazhduar dhe janë arritur disa fletë Marrëveshje  në mes Kosvës dhe Serbisë , ndër të cilat më e rëndēsishme është Marrëveshja në shtëpinë e Bardhë në Vashington në prani edhe të ish Presidentit Amerikan z. Donal Tramp.

Pas rënies së Qeverisë Hoti, dhe ardhjes së qeverisë Kurti, negociatatë Kosovë – Serbi, posa të rifillojnë, Kosovën në këto negociata  do të përfaqësojë z. Kryeministër Albin Kurti.

Me gjithë respektin ndaj z.Kryeministër Kurti, Kryeministri Kurti,  edhe po të jetë i pa kënaqur me Marrëvshjetë e më parshme Kosovë – Serbi, do ta kët të pa mundur të ndryshojë rrjedhenë e negociatave të më parshme Kosovë – Serbi, dhe i mbetet vetëm një zgjidhje ose të pranojë ligjitimitetin e Marrëveshjeve të më parshme Kosovë- Serbi dhe të vazhdojë bashkëpunimin me SHBA-në, përndryshe kundështarët politikë të z. Kryeministër  Kurti, të cilët i ndëshkojë sovrani në zgjedhjet e parakohshme të 14 shkurtit 2021, i kanë mbushur  rrjetet sociale  me  paralajmërimin se z.Kryeministër Kurti ,i “ka” ditët e numruara, duke ëndrruar  që  vetë t’i KETHEHEN përseri pushtetit për të  vazhduar  mënyrën e vjetër të keqëqeverisjës se vendit …

JO! Armët vrastare për shqiptarët

Shteti Ligjor

JO!armët vrastare  për shqiptarët

Nuk ka ditë që nuk vijnë lajmet nga Shqipëria për skenarët e vrasjeve(atentateve)në pamje të parë të këtij tmerri,sikundër në vendet e Amerikës Latine…!

NDAL!Vrasjet dhe atentatet në shehshet e Shqipërisë dhe në Tiranë!JO armët për shqiptarët dhe vrasjet gati-gati të përditshme!PO trajtave të qytetërimit shqiptarë përmes shtetit demokratik dhe ligjor të Shqipërisë!

Qeveria shqiptare në Tiranë të miratojë Ligjin për armët dhe ndalimi i tyre për tmerret që po  i shohim përditë në sheshet shqiptare…!

Shteti Shqiptar nuk është Amerika Latine!

Çikago,11 maj 2021