Opinione

LDK mes ndryshimit dhe vazhdimësisë!

“Rugovistët” në listën e LVV-së janë sikur ajo këngëtarja e veshur në petkun kombëtar që këndon në gjuhën angleze! “Kënga e rugovistëve” brenda LVV-së është aq e pakuptimtë dhe e pashije sa edhe vetë kënga shqip e kënduar në gjuhën angleze!

Një reflektim ndryshe, parakusht për ndryshim

Pas debaklit në zgjedhjet e 14 shkurtit e kam pritur një reflektim krejt ndryshe nga degët dhe nëndegët, nga aktivistët dhe elektorati rugovian i LDK-së!

Pas “dorëheqjes” së liderit të partisë, është vetëm një kryetar dege që reflektoi pozitivisht pas humbjes edhe pse dega e LDK-së nga ai vjen qeverisë suksesshëm me komunën, ndërsa degët tjera në mbarë Kosovën po heshtin thuajse nuk ka ndodhur asgjë!

Në vitin 2015, kur unë kërkoja me ngulm largimin e kreut të LDK-së, një eksponenti të lartë të LDK kur i dërgova pyetjet për një intervistë për gazetë, më ishte shprehur kështu; “jam i gatshëm të përgjigjem në çdo pyetje, por jo edhe rreth LDK-së, për arsye se i kam ambiciet e mia politike…”, ndërsa pas “dorëheqjes” së liderit është ndër më të zëshmit që po kërkon me të drejtë jo dorëheqje, por shkarkimin e kryetarit dhe të kryesisë!

Dy vite më vonë, një eksponent tjetër i lartë, jo më pak i rëndësishëm se i pari, gjatë periudhës së fushatës së zgjedhjeve komunale, si kundërpërgjigje ndaj kërkesave të mia për dorëheqjen e liderit të partisë, në një tubim elektoral i kishte thënë familjarit tim; “Florimi na ka dalë prej dore, po na kritikon shumë…”, ndërsa i njëjti sot e akuzon liderin e “dorëhequr” për autoritarizëm dhe shkatërrim të partisë!

Sa miq të tjerë më janë hidhëruar për kritikat ndaj liderit aktual të LDK-së, kurse sot po i thonë të njëjtat që unë i kam thënë vite më parë dhe në vazhdimësi deri në ditët e sotme.

Unë nuk mbajë mëri ndaj askujt pse mendon ndryshe, as ndaj atyre që më kritikojnë, por nuk ua fali kurrë atyre që më lëmojnë shpatullat, kurse pas shpinde mundohen të më rrënojnë!

Kam qenë dhe jam mbështetës i fuqishëm i grupit reformator brenda LDK-së, por jo edhe i atyre që pakënaqësinë e tyre e kulmojnë me kalim në ndonjë parti tjetër politike.

Isha dhe jam kundër kalimit të disa “dardanëve” në LVV, jo për shkaqe subjektive por parimore, për arsyen e thjeshtë se rugovizmi nuk mbrohet me antirugovizëm, por me përkushtim dhe dashuri brenda kalasë rugoviane.

Fundja, nuk ka asgjë të keqe nga kalimi individual në një subjekt tjetër politik, mirëpo e keqja e madhe është pse ndodhi bartja e votës së elektoratit rugovian në subjektin më antirugovian në Kosovë.

Hapni rrugë ndryshimeve substanciale në LDK

Posti i liderit te partisë, si post unifikues dhe simbol i shpërndarjes së frymës rugoviane, nuk guxon të bëhet subjekt i ndarjes dhe përçarjes së elektoratit dhe as motiv i ikjes së elektoratit nga LDK-ja në një subjekt tjetër politik.

Lideri i ardhshëm i partisë duhet të jetë një figurë unifikuese, i pranueshëm nga të gjithë, simbol nxitës për kthimin e të gjithë të larguarëve nga ky subjekt politik.

Reflektimi pozitiv nga kryesia dhe këshilli i përgjithshëm në kuvendin e jashtëzakonshëm të 14 marsit për hapje rrugë të ndryshimeve, do të thotë hapje rrugë atyre që e kanë dijen, vullnetin dhe guximin  për ta kthyer besimin e elektoratit në subjektin e traditës demokratike, për ta kthyer LDK-në rugoviane një herë e përgjithmonë kah vlerat e saj tradicionale demokratike. 

Caktimi i një grupi punues nga figura unifikuese, nga veprimtar të devotshëm dhe të dëshmuar të frymës rugoviane për përgaditjen e zgjedhjeve të rregullta dhe demokratike brenda partisë, do të krijonte kushtet për një proces të rregullt zgjedhor në LDK, do të hjekte të gjitha dilemat për mundësinë e ndikimit të liderit aktual në caktimin e kandidatëve për forumet e reja të partisë.

Vetëm mundësia e shprehjes së lirë të vullnetit të elektoratit, gjegjësisht reformimi i thellë nëpër nëndegë dhe degë do të garantonte kushtet për krijimin e një bazamenti të shëndosh, të pastër dhe prospeures të LDK-së rugoviane për ballafaqim me elektoratin në zgjedhjet komunale.

Ka ardhur momenti i fundit që LDK-ja të reformohet dhe freskohet me kuadro të reja, të përgaditura dhe të specializuara, me veprimtar të orëve të para të LDK-së si në Kosovë dhe gjithë andej vendeve evro-perëndimore, që janë të gatshëm në mënyrë vullnetare të  kontribuojnë edhe një herë për të mirën e vendit sikur në vitet e ’90-ta, pa asnjë kompenzim material, pa asnjë ambicie pushteti apo privilegji shtetëror, për t’ju treguar dezertorëve dhe mercenarëve, kusarëve dhe matrapazëve, karrieristëve dhe lakmitarëve të pushtetit sesi punohet për shtet dhe atdhe pa llogaritur në poste dhe privilegje personale.

LDK-ja rugoviane është vlerë dhe pasuri kombëtare, është vetë historia dhe gurthemeli i shtetit të Kosovës. Andaj, mbrojtja e kësaj vlere kombëtare është obligim i secilit prej nesh, qoftë anëtarë apo mbështetës i filozofisë politike rugoviane.

Urimi dhe ftesa!

Netanyahu në letrën e tij ka uruar Albin Kurtin, derisa ka theksuar se e mirëpret në Izrael për ta inauguruar Ambasadën e Republikës së Kosovës në Jerusalem.

Kujdes Albin!

Mos po hidhërohet Turqia dhe ata përkrahësit tuaj me mjekrra të gjata dhe pantollona të shkurtuara.

Në Izrael e mbajnë kapelen në maje të kokës.

Po besoj, ju e dini pse!?

Albin,

izraelitët kanë shumë thënje, një më interesantet është:

Mos e përshëndet një njeri, nëse muajin e fundit se ka lexuar një libër!

A do t’i kërkojnë Albin Kurti dhe Vjosa Osmani këto territore shqiptare në Serbi?

Fakte sipas historiografisë serbe të huaj dhe shqiptare. Për shqiptarët që kanë jetuar në Serbi kanë shkruar edhe shumë autorë serbë. Shqiptarët janë quajtur arnaut. Shumica e këtyre autorëve shqiptarë e islamizuar i kanë quajtur turq, për t’i shpërngulur Serbia më lehtë, madje kanë shkruar, shqiptarët kanë bashkëpunuar me turqit prandaj vet kanë ikur. Politikanët dhe intelektualët tanë të paktën këto 21 vjet është dashur ti kërkojnë rregullisht këto territore nga Serbia dhe Fuqitë e Mëdha, pasi që Serbia, Mali i Zi dhe Greqia janë bërë shtete në trojet e dikurshme shqiptare me ndihmën e të njejtave fuqi të mëdha që janë edhe tash, përjashto SHBA-të dhe Kinën. 

Muhamet Pirraku shkruan: “Para se me u formue këto tri shtete, Shqipëria kishte rreth 120 mijë km2, kurse në Kongresin e Berlinit më 1878, me dhunë ushtarake e diplomatike ballkanike e evropiane u shkëputën nga Shqipëria edhe 24.458 km2. Konferenca e Ambasadorëve të Fuqive të Mëdha në Londër më 1913 e cungoi Shqipërinë në 28.760 km2, kurse 61.510 km2 ua ndau Serbisë, Malit të Zi dhe Greqisë. Vilajeti i Kosovës në prag të Kongresit të Berlinit kishte 43.872 km2”.

Sadulla Brestovci ka shkruar: “Në Beograd edhe më vonë (1833) numrin më të madh të turqve e përbënin arnautët(shqiptarët) dhe boshnjakët. Duke patur edhe përkrahjen e pushtetit turk, Milloshi që në vitet 20 mori masa të gjera edhe në shpërnguljen e shqiptarëve nga të ashtuquajtura 6 nahije, të cilat ishin jashtë kufijve të Serbisë”.

Borivoje Drobnjaković- Etnologija Naroda Jugoslavije, Beograd 1960. “Ballkani ka qenë i populluar nga ilirët. Ilirët kanë jetuar në Shqipëri, në pjesën më të madhe të Jugosllavisë deri në veri të Greqisë, pjesë të Panonisë deri në Vjenë, në një pjesë të veriut dhe të jugut të Gadishullit të Apenineve”. 

Enciklopediski Leksikon- Mozaik Znanja Istorija Beograd 1970. Shkruan: “Sllavët (serbët) kanë ardhë në Ballkan në shek.VII. Sllavët(serbët) krishterimin e kanë pranuar prej shek.VII deri në shek.IX. (4-6 shekuj pas shqiptarëve). Dardanët fis ilir kanë jetuar nga Maqedonia P. deri në Serbi-Timok”. 

Tatomir Vukanović Naselja u Srbiji u Doba Prvog Srpskog Ustanka 1804-1813, Vranje 1975. 

Shprehet: “Banorët nëpër vendbanimet dhe qytezat e Serbisë, para Kryengritjes së parë serbe kanë qenë kryesisht me shumicë turke(shqiptare). Më 1783, në periferi të Beogradit kanë qenë 6 mijë shtëpi turke(shqiptare) dhe 800 shtëpi serbe. Më 1804-1813 në Beograd kishte 16 varreza turke(shqiptare), 2 serbe, 1 jevreje dhe 1 jevge. Në Beograd shumica e lagjeve i mbanin emrat e nacionaliteteve (arnautëve-shqiptarëve, grekëve, çifutëve, jevgëve). Në Beograd dhe në Serbi kishte shumë xhami. Më 1784 Kraleva kishte 89 shtëpi turke(shqiptare), 11 serbe. Më 1826 Çupria kishte 230 shtëpi turke(shqiptare), pak serbe. Në Serbi kishte edhe shumë vendbanime tjera shumicë turko-shqiptare sesa serbe si Svetozareva, Kragujevci, Krushevci, Pozharevci, Paraqini, Smedereva, Uzhica, Çaçaku, Shabaci,etj”. 

SANU Gradska Kultura na Balkanu (XV-XIX VEK),Beograd 1984.

Shkruan:” Në Beograd kishte 51 xhami, kurse në Serbi kishte 304 xhami”. 

Milojko Maksimović- Damjan Libri dhe Harta Hronika Kosanice, Kurshumlia 1996. Serbia nga viti 1815-1833 u zgjerua 24mijë km2. Përsëri më 1833 “Serbia u zgjerua 13.510 km2. Në vitin 1878 në Kongresin e Berlinit Serbia u zgjerua 10.489 km2. Më 1912-13 në Konferencën e Ambasadorëve në Londër, Serbia u zgjerua 10.908 km2 (me Preshevën, Bujanocin, Medvegjën dhe Sanxhakun). Para çlirimit të Kurshumlisë Janar 1878 Kurshumlia ishte e pastër shqiptare kishte vetëm 3 serbë”. 

Evli Qelebiu (1521-1867) thekson:” në Beograd kishte 270 xhami.” 

Feliks Kanic Srbija Zemlja i Stanovniśtvo 2 Beograd 1986.

Shkruan:” Aleksinci, Kryshevci, Çupria që nga viti 1833 i takojnë Serbisë. Në tërë luginën e Veternicës para vitit 1878 kishte shumë fshatra shqiptare. Më 1858 edhe ana e djathtë e Moravës kishte 11 fshatra të pastra shqiptare. Më 1877 Prokuplja kishte 620 familje shqiptare-çerkeze, 36 rome, 325 serbe, 3 hebreje. Deri më 1878 lugina e Toplicës ishte kryesisht me fshatra shqiptare. Më 1877 në Kurshumli kur erdhën serbët këtu gjetën vetëm 2 të krishter”. 

Amie Bye thekson: “Më 1834 në Gadishullin Ballkanik kanë jetuar 1.600.000 shqiptarë dhe 900 mijë serbë, kurse grekë ka pasur më pak se shqiptarë”. Vladimir Kariq- Srbija Opis Zemlje, Naroda i Države, Beograd 1997. “ Më 1876 në Serbi kishte 1.372.100 ban.” Kurse sipas Elena Kocaqit- Levanti në Serbi kishte rreth 700 mijë shqiptarë(pa 6 nahijet). 

Serbia ardhacake u zgjerua në trojet shqiptare nga 1.288 km2 (Rashka) në 77.474 km2. Serbia ka qenë e banuar me shumicë shqiptare siç kanë qenë Mali i Zi dhe Greqia.

Këto fakte as një politikanë e deputetë shqiptarë dhe as një pseudointelektualë (akademik,historian,publicistë,gazetarë, analistë etj.) nuk ua thanë Fuqive të Mëdha që ju me Serbinë, Malin e Zi dhe Greqinë shumë borxhe u keni shqiptarëve dhe lart duart nga Kosova dhe trojet shqiptare. Tash prap me bisedime doni ta favorizoni Serbinë. Këto 30 vjet politikanë dhe pseudointelektualë më antikombëtarë populli shqiptar kurrë nuk ka pasur. 

Elena Kocaqi- Levanti: “ Serbia e mori Sanxhakun e Beogradit në fillim të shekullit XIX. Kur serbët morën këtë territor filluan të dëbonin shqiptarët myslimanë nga Sanxhaku i Beogradit u dëbuan të paktën 150.000 shqiptarë, që po ta kthesh me numrin e sotëm të rritjes së popullsisë, shkon deri te 1 milionë banorë. Beogradi ka pasur një popullsi të madhe shqiptare, e cila mund të përbënte edhe shumicën e popullsisë në atë kohë. Në 1856-n, në marrëveshjen e paqes që u mbajt në Paris, Serbia fitoi të drejtën t’i largonte shqiptarët nga Shumadia dhe Hercegovina. U bë kolonizimi i tokave nga Toplica në Nish. Gjithsej nga ky territor u dëbuan rreth 550.000 shqiptarë, që u zëvendësuan vetëm me 15.000 serbë. Në Shkup të Maqedonisë, rreth 80% e popullsisë ishte shqiptare me 5.000 shtëpi shqiptare, 1.000 familje sllavo-maqedonase dhe 300 serbe. Sot vetëm 40% e popullsisë është shqiptare. Grekë quheshin shqiptarët e ritit ortodoks. Shqiptarët ortodoks u quajtën serbë.

Gjatë dy shekujve të fundit, nga territoret e shtetit serb u dëbuan mbi 2.5 milionë banorë. Po të llogarisim edhe numrin e të vrarëve me atë të dëbuarve, sot mund të bënin një popullsi prej 15 milionë shqiptarë dhe 30 milionë në Ballkan. Ashtu në Turqi numri mund të jetë 10-20 milionë shqiptarë”. Këto fakte nuk ia thanë Serbisë dhe Bashkësisë Ndërkombëtare asnjë intelektual e historian dhe asnjë politikan e deputet.

Vetëm Kosova “azgane” do e “vetëdijësojë” BE-në

Nëse shikojmë në perspektivë nga e kaluara vërejmë se BE si një konstrukt policentrik apo me interpretime shumëfishore mundohet që nëpërmes qendrës së Brukselit të imponoj autoritet, i cili është ambigual dhe në një masë të caktuar i pranueshëm, apo fare pak së pari nga vendet e saj që përbëjnë këtë konstrukt të vështirësuar.

Mos-unifikimi apo qëndrimi i saj dallues mbi disa çështje kruciale për Evropën apo kontinentin në tërësi nga aspekti socio-politik po shkakton kokëçarje të madhe mes veti por edhe aty ku po kërkohet të intervenoj në stabilizim bilateral aty ku ka konteste afirmative. Sidomos divergjencat vërehen aty ku secilit shtet po i jepet hapësirë që të mbajë qëndrimin e vet karshi zhvillimeve apo trendeve të ndryshme në kontinent. Aleancat e vjetra, të dikurshme mes shteteve apo konstruktet kulturore e socio-politike të vendeve në veçanti po krijojnë këtë hendek në qëndrime. E kjo po shpërfaqet në vendim-marrje apo qëndrim uniform për çështje të ndryshme e vitale për sigurinë dhe stabilitetin e vet ekzistencial evropian. Ky indikacion po vërehet në suaza më të ngushta tek vendet shtet-formuese të BE, por edhe tek ato rajonale, larg qendrës së BE që po mbesin shumë të dallueshme apo të shkëputura nga vet bazamenti themelues.

Efekti i hartave karshi Kosovës, qasja më ndryshe apo vazale e disa qarqeve ndërkombëtare pa u varur shumë nga hierarkia apo politika uniforme evropiane, jep mundësi apo hapësirë për tu interpretuar apo parë situate më ndryshe apo ambiguale në vijë me qendrën mbikëqyrëse të politikave të jashtme evropiane që merr përsipër Brukseli. Vet Kosova, qasja e BE ndaj saj, sa është e arsyeshme dhe drejtë në artikulimin politik, aq në momente është edhe kundërthënëse dhe jo në vijë me trendet dhe vlerat që Evropa vazhdimisht promovon në veçanti. Mos të them që shpesh kemi një standard të dyfishtë ndaj Kosovës dhe avancimit të saj integrues në politikat ndërkombëtare. Sa është faji i brendshëm i politikave jo-afirmuese nga vet shteti i Kosovës, i përfshirë në keq-qeverisje, korrupsion dhe ngritje të kapaciteteve legjilsative mbi shumë tema të rëndësishme për shoqërinë dhe komunikimin me vendet tjera, aq faj mund t’i vishet edhe politikave ambigaule dhe jo të qëndrueshme të BE ndaj Kosovës. Politika ndëshkuese vetëm të shkopit në vazhdimësi e duke mos dhënë kurrë karotën e premtuar, dhe atë shumë herë, vetëm sa e bënë të rrahurin të ngre kokë dhe bëhet azgan ndaj autoritetit të tij shpërfillës.

Në vend që BE si një jetimi apo varfanjak siç është Kosova, ti ndihmojë e ti jap një kulm, ombrellën e BE, aty ku do emancipohet, kulturohet e arsimohet së qëndruari në një vend kushtimisht më të shëndetshëm, me largimin apo braktisjen e varfanjakut, vetëm sa e bënë më të revoltuar atë së qëndruari i izoluar apo asocializuar me botën tjetër. Ky ndëshkim vetëm sa do u kthehet si bumerang BE nëse nuk arrijnë të krijojnë qëndrime apo percepsione të cilat e ndihmuan apo edhe e inicuan këtë proces që të jetë i suksesshëm, gjithnjë i bazuar në vlerat universale mes popujve në të drejtën dhe barazinë mes shteteve. Në mungesë të trajtimit të barabartë të Kosovës nga qarqet kryesore evropiane, Kosova do mund të bëhet më azgane, kryeneçe dhe do gjejë rrugën tjetër të afirmimit. Duke krijuar aleanca direkte me SHBA apo dhe një pjesë të ndarë të BE, ato që e sponsorizuan krijimin e Kosovës, e duke i lënë anash apo marr me dyshime obligimet nga mekanizmat që dalin nga ky konstrukt më i gjerë i unifikimit të tërësishëm të BE-së. Siç është rasti me dialogun.

Kosovës pa dashje do u imponohet të ngritë kapacitetet e veta shtet-formuese dhe afirmative duke krijuar raporte të ndara veç e veç, pra me shtetet në veçanti e assesi ti marr seriozisht obligimet që burojnë nga ky konstrukt i BE-së si rezultat i lojës së dyfishtë në raport me Kosovën. Me daljen e Britanisë nga BE dhe kërkesën për siguri shëndetësore nga organizmat e ndryshme evropian, apo kërkesat mbi themelimin e pasaportës për COVID 19 potencialisht edhe protokollet apo indikacionet burokratike të shtuara mes veti, vetëm sa do e bëjnë më të komplikuar apo më të vështirë lidhjen e kësaj bashkësie mes vetes në aspektin e lirë të lëvizjes së njerëzve apo edhe mallrave mes këtyre vendeve. Shtrohet pyetja: si do arrijë Kosova ta gjejë veten në këtë mes?!

Nëse nuk shihet progres apo avancim i Kosovës drejt integrimeve euro-atlantike dhe ndërrimit të kursit karshi saj. Kosova do i merr me rezerva gjitha proceset që kërkohen nga ajo duke e lëkundur edhe më shumë mirëbesimin nga përvojat e kaluara. Nuk do sheh rëndësi strategjike së pari për veten e saj të hyj me vrull në bisedime me Serbinë pa një përfitim avancues apo relaksues të raporteve. Do tentoj të konsolidoj shtetësinë përbrenda vetes dhe do mundohet që të jetë funksionale dhe e aftë për veten e saj, me këtë edhe perspektiva e re si shtet stabil mund reflektojë edhe jashtë kufijve e që ti bëjë që ti hapet dera e integrimit. Jo më, kohë e koncesioneve apo proceseve ku tjerët përfitojnë, e Kosova gjithnjë del humbëse. Asnjëherë vetëm shkopinj qortues e kurrë me vite ta shijojë karotën e premtuar kur përmbush detyrimet.

Pra me këtë qeveri në formim mendoj se Kosova do bëhet më azgane dhe në raport me BE dhe kërkesat e saja do i bëjë që të reflektojnë dhe ndërrojnë qasje, duke e parë si partner potencial e i barabartë në rrugëtimin e saj integruese. Kosova do jetë aty, e pranuan apo jo si BE, apo rajoni. Ajo as nuk do tretet apo tjetërsohet. Vetëm është koha kur do e kuptoj realitetin rajoni, njashtu e përnjëmend edhe BE tani pa ekuivoke me çfarëdo konstolacioni që e ka vet në përbërje. Pra, pritet që BE të vetëdijësohet karshi Kosovës, koha më duket se ka ardhë!

Pranimi i fajësisë, bazë e ringritjes të LDK-së

Në shkrimin “Ngutia hileqare zgjedhore në LDK”, përvijuam disa mendime, për mundësinë e rikthimit të LDK-së tonë, në kohët e saj të arta. Në vazhdën e shkrimit të cituar, japim sugjerimet, në sintezë, se si mund të krenohemi, sërishmi, më partinë-lëvizje, si e parë pliuraliste. “Fillimi i mbarë, suksesi i garantuar”, – thotë një urtësi. Pranimi i fajësisë, është baza nga ku do të fillojë mbarësia, ringritja e LDK-së:

1) Ndryshimet statutare, me bazë statutin e LDK-së të Dr. Rugovës;

2) Afatizimi i mandatit të kryetarit në dy mandate. Në mungesë të përformancës apo të tundimit të punës klanore, të shkarkohet në çdo kohë;

3) Kufizimi i kompetencave të kryetarit: Heqja e së drejtës për propozimin e 1/3-së të kryesisë, të delegatëve apo të strukturave tjera të partisë. Mjafton 1(një) propozim, si të gjithë delegatët;

4) Zgjedhja e kryetarit: 1 anëtar, 1 votë;

5) Zgjedhja e kryesisë dhe e kryesisë të ngushtë, nga Këshilli i Përgjithshëm (dhe jo nga kryetari), në konsultim dhe koordinim paraprak me Kuvendet e Degëve. Kjo vlen edhe për deputetët dhe zyrtarët e lartë qeveritarë;

6) Kryesia të kufizohet në 15 anëtarë;

7) Në përbërjen e kryesisë klasike të LDK-së, të mos jetë asnjë kryetar komune, sepse ata janë më të ngarkuarit me punë të komunës;

8) Të ndahet posti i kryetarit të komunës me kryetarin e Degës të LDK-së. Bashkimi i këtyre dy posteve, është bërë për qëllime kanore, centralizim të pushtetit, siç bëri lidershipi aktual. Shumica e tyre kanë përzgjedhur edhe delegatët, duke i vënë në shërbim të lidershipit-klanor të LDK-së. Veç kësaj, ata duhet ta përcjellin punën e njëri-tjetrit;

9) Të krijohet Kryesia e Gjerë e LDK-së, e cila, duhet të përbëhet nga: kryesia e ngushtë, kryesia klasike, e zakonshme dhe kryesia e gjerë – ku përfshihen: kryetarët e degëve dhe kryetarët e komunave të LDK-së. Pa aprovimin e tyre, nuk mund të merret asnjë vendim i rëndësisë së veçantë, përfshirë edhe bërjen e koalicioneve. Po të ishte Kryesia e Gjerë, LDK-ja nuk do të bëhej e mbetej, përtej dekadës, patericë e PDK-së, e PAN-it;

 

10) Aklamacioni, votimi fiktiv, mashtrues, i rrejshëm, por, edhe cinik, të shpallet i paligjshëm. Sepse, shqiptarët e Kosovës, duke qenë popull i robëruar në dekada e shekuj, ende nuk e kanë vrarë frikën dhe hipokrizia e tyre është masive dhe unike. E themi këtë, ngaqë, me gjithë kritikat e bëra për akamacionin, si një formë gënjeshtare e horrake, njëri nga anëtarët e kryesisë aktuale, tha, në debat televiziv, në Kuvend, do të propozohen kandidatët për kryetar të LDK-së dhe pranimi i tyre do të bëhet me votim akamativ. Jo, kurrë! Të propozohen, p.sh. 6 kandidatë. Të futën në një listë, të votohen me votë të fshehtë 3 prej tyre. Numri i votave përcakton kryetarin e LDK-së. (Fjala është, nëse kësaj radhe, nuk praktikohet zgjedhja e kryetarit: një anëtar, një votë);  

11) Të ligjësohet me statut votimi i fshehtë demokratik dhe të përdoret për të gjitha rastet, madje në çdo rrethanë;

12) Ftesa e sinqertë, për të gjithë të bërryluarit dhe të larguarit nga LDK-ja, me metoda perfide moniste, është e domosdoshme. Kuadrot e tanishëm, nuk duhet të kenë frikë nga të kthyerit, themelueseve dhe të kontribuueseve, në ndërtimin e shtëpisë tonë të madhe – LDK -. Është cinike të thuhet se “nuk i përzumë, por, vetë u larguan”, siç mashtron e gënjen, pacipërisht, lidershipi aktual dhe tellallët e tyre të bollshëm, për – vajzat krenare – të Kosovës dhe të Shqiptarisë, Donikë Gërvalla dhe Vjosë Osmani.

13) Tendenca për të goditur kuadrin në Degë e Nëndegë, si një fajësim kolektiv, nuk është as e drejtë dhe as e shëndetshme për LDK-në. Përgjatë kërkesës të votës zgjedhore, për LDK-në, përgjigja e prerë ka qenë: “Mjaft më me gënjeshtra e dallavere. Tjetër kërkon anëtarësia, elektorati, populli, ndryshe vepron udhëheqja qendrore e LDK-së. Prandaj nuk kemi votë për ata dhe miqtë e tyre -PAN-in!” Dhe, askush nga anëtarësia dhe elektorati nuk akuzon as Degët dhe as Nëndegët, sepse, njësoj, shpërfillshëm dhe injorueshëm, janë trajtuar, nga lidershipi klanor, përfshirë edhe strukturat e partisë. Fajësia e këtyre të fundit, është servilizmi dhe heshtja qyqare, e turpshme, karshi vendimeve ttë lidershipit, të cilat kanë rezultuar fatale për LDK-në, popullin, Kosovën.

14) Ringritja e LDK-së, nuk bëhet më format e përjashtimit, linçimit, po,  me afrimin dhe maturinë politike, akute të nevojshme. Kuvendi i 14 marsit duhet ta përçojë këtë mesazh, për të gjithë kuadrot, anëtarësinë dhe elektoratin e LDK-së dhe shqiptarët. Zgjedhja e një ekipi, e Këshillit Organizativ, për zgjedhjet partiake, të pas disa muajve, do të ishte zgjedhja dhe zgjidhja e duhur.

Në letrën e Besianit tonë, (ngushëllimit tonë të madh, bashkë me motrën Berihane, fotografia proverbiale familjare – në vajtim, mbi arkmortin të kryefamiljarit Xhemë, që vazhdon ta shokojë botën, përtej dy dekadave radhazi), është përzgjedhur një thënie-porosi të kryezotit të LDK-së, Dr. Rugova: “Ne nuk kemi as lisa për të humbur, lëre më njerëz”.

Besiani është i vetmi nga anëtarët e kryesisë qendrore, që bëri një analizë të saktë, të sinqertë, të drejtpërdrejtë dhe shumë kritike. Kryesia, në vend që ta shpërndajë në Degë, Nëndegë dhe në strukturat e partisë, letrën-opinion-analizë të Besian Mustafës, për të marrë mendimin e tyre, për propozimet dhe sugjerimet e dhëna, fort të qëlluara, ajo e heshti, e injoroi. Kryesia, me fodullëk dhe “kokë-mushku”, thërret Kuvendin, për datë 14 mars, duke caktuar edhe rendin e ditës, në kundërshtim të hapur me kërkesën e anëtarësisë, elektoratit, madje, edhe të strukturave të LDK-së.

“Ku ju çonë mushka”, o zotërinj, mujëshorë të dhunshëm, të Kryesisë të LDK-së?!

Me hajni, me rrena, me tradhti dhe me korrupsion nuk ndërtohet as drejtësia e as shteti ligjor

Kur tradhtia, hajnija, rrenat dhe sidomos kur korrupsioni kapin jo vetëm politikën por edhe shoqërinë, atëhere është shumë zor dhe e vështirë që të dalë në dritë ndonjë gjë e mirë, dhe as që mund të ndërtohet dhe as që mund të funksionojë  drejtësia e as shteti publik e republikan.

Një shoqëri e cila nuk lufton dhe nuk ndëshkon politikën dhe pushtetin e hajdutërisë, tradhtisë, krimit,  të mashtrimeve dhe të korrupsionit atëhere vetë shoqëria është e kapur dhe e mbërthyer prej këtyre veseve.

Kur gjërat dhe të këqijat politike, demokratike, ligjore dhe ato shoqërore si krimi,vjedhja,abuzimi, droga, korrupsioni, pabesia, hipokrizia, dhe hajnija politike, institucionale dhe ato shoqërore  përsëriten në mënyrë të vazhdueshme e të përsëritshme atëhere kemi të bëjmë me një shoqëri të sëmurë nga veset dhe me një shoqëri të pajtueshme e që bashkëjeton normalisht me to, dhe prandaj një shoqëri e tillë dhe egoiste e ka të vështirë që të ndërtojë një drejtësi dhe një shtet ligjor e demokratik.

Një shoqëri që nuk ndëshkon padrejtësinë, mashtrimet,  tradhtinë dhe korrupsionin ajo shoqëri vuan me meritë pasojat e tyre.

Kjo është gjëndja realisht në Shqipëri prej 100 vitesh shtet, ku gjërat e kanë shume të vështirë dhe deri tani të pamundur për të ndryshuar për nga përmirësimi dhe nga më e mira.

Por ndryshe është shoqëria  dhe populli heroik  shqiptar i  Kosovës i cili gjithmonë dhe vazhdimisht është shquar e dalluar se ai nuk pajtohet me të këqijat dhe me veset e politikës  dhe prandaj edhe me 14 Shkurt 2021 e ndëshkoi elitën e keqe dhe të dëmshme politike, ashtu sikurse dhe mbi 100 vite kurrë populli i Kosovës  nuk iu nënshtrua regjimit kolonialist barbar dhe genocidist serb derisa me qëndresë heroike e mbinjerëzore Kosova fitoi pavarësinë dhe shtetësinë e saj.

Një vështrim mbi demokracinë dhe vullnetin e popullit

Në këtë fillim shekulli llogaritet se rreth 50% e popullsisë botërore kishin zgjedhur institucione politike që kanë siguruar qeverisje demokratike në ato vende (Ben Dupre, 50 political ideas, 2010). Kjo do të thotë se gjysma tjetër e popullsisë botërore ende jetojnë në sisteme që nuk sigurojnë qeverisje demokratike. Si shembuj janë Kina, Koreja Veriore, Bjellorusia etj.

Në një demokraci është populli ai që vendos se kush do të qeveris me vendin. Dihet se kjo vendoset përmes zgjedhjeve të lira dhe demokratike dhe në ditën e zgjedhjeve heshtin partitë politike, politikanët dhe të tjerët sepse atë ditë qytetarët e vendosin përmes vullnetit dhe votës së tyre të lirë se kujt do të j’ia japin besimin për mandatin e ardhshëm në qeverisjen e një vendi.

Filozofi romak Cicëroni kishtë thënë njëherë se ”udhëheqja e një republike është art/mision i vështirë”. Ish kryeministri britanik W. Churchill kishte deklaruar më 1947 se ”demokracia është mënyra më e keqe e qeverisjes por më e mirë nga format e qeverisjes që janë provuar deri më tani” (referenca e njëjtë si më lartë, f. 27) dmth prapë mbetet më e mirë sesa sistemet komuniste, autokratike dhe sisteme të tjera eksperimentale.

Në historinë e demokracisë mund të thuhet se kanë ekzistuar dy teori dhe tradita kryesore demokratike. E para është ideja dhe tradita liberale që angazhohej më shumë për lirinë më të madhe individuale në raport me shtetin. Pastaj kjo traditë u përqëndrua edhe në atë sesi qytetarët do të mund të ushtronin ndikim demokratik në veprimtarinë dhe fushëveprimin e shtetit. Për liberalët, demokracia është një mjet i mirë për të siguruar lirinë e njerëzve , për të mundësuar zhvillim dhe konkurrencë të lirë, shtyp të lirë, shoqëri civile të pavarur, tregje konkurruese etj. Roli më i rëndësishëm i qytetarëve ishte që të zgjidhnin përfaqësuesit e tyre në mënyrë të lirë ose edhe vetë të zgjidheshin nëse shprehnin interesim.

1. Tjetër në historinë e zhvillimit të demokracisë ishte pikëpamja demokratike radikale ose ndryshe quhej edhe si demokraci pjesëmarrëse, demokraci populliste, demokraci e fortë etj. Kjo lloj demokracie kishte prejardhjen qysh në kohën e Greqisë antike, afërsisht para 2500 vitesh. Ajo demokraci ishte sigurisht e kufizuar dhe nxiste qytetarët të dilnin të votonin e të kryenin shërbime ndaj shtetit por në atë kohë femrat dhe skllevërit nuk kishin të drejtë vote. Dhe një demokraci moderne është zhvilluar dhe ka evoluar e dihet se këto gjëra kanë ndryshuar, famirësisht njerëzit janë të lirë në vendet demokratike dhe mund të shprehin vullnetin e tyre politik përmes zgjedhjeve, përveç tjerash.

Por ekziston edhe një traditë dhe model i tretë demokratik që është një kombinim i dy traditave më lartë dhe mund të identifikohet me socialdemokracinë psh. në Suedi, në shtetet tjera Nordike, por elemente të tilla ka edhe në sistemin politik në Gjermani dhe vende tjera evropiane, në Zelandë të Re, në Kanada etj. (Demokrati och Byråkrati, R. Premfors, E. Halden, 2009). Socialdemokratët psh. angazhohen për demokraci dhe zgjedhje të lira, favorizojnë pronën publike, janë për ekonomi tregu por edhe për pronë private dhe angazhohen për tatime progresive, ata janë për kujdes dhe përkrahje familjeve (këtë pikë e kanë edhe partitë e djathta si psh. kristianodemokratët etj.) dhe sigurime shoqërore, mirëqenie sociale dhe kjo e fundit e dallon deri diku edhe nga partitë e djathta ose të qendrës së djathtë. Në anën tjetër politika të tilla të mbrojtjes sociale kanë edhe Anglia (politikat e mirëqenies dhe benefitet për papunësi – welfare policies and unemployment benefits) edhe pse ata njihen si ”shpikës të kapitalizmit dhe industrializimit” por edhe vende të tjera evropiane. Pastaj ato dallohen se sa i kanë prioritet etj. Por këto politika dhe ide programore i përmenda vetëm si shembuj konkret dhe nuk do të thellohem më shumë.

Sot mund të thuhet se janë dy pikëpamje parimore që bashkojnë të gjithë ata që vleresojnë demokracinë dhe ato janë barazia politike për të gjithë, që do të thotë që të gjithë qytetarët kanë të drejtë të ushtrojnë ndikim në çështjet të përbashkëta apo shtetërore në një vend. Dhe së dyti, që të gjithë qytetarët duhet të gëzojnë liri politike duke përfshirë të drejtat njerëzore, lirinë e shtypit dhe organizimit, shtet ligjor dhe trajtim i drejtë e i pavarur nga gjykatat, të drejta në informacion, në arsimim dhe qasje në shërbimet shtetërore etj. Model dominues ne Evropë, SHBA dhe në vende demokratike ka qenë demokracia liberale perëndimore që është edhe aktualisht por në disa raste ka përshtatje sipas specifikave nacionale në ndonjë vend si psh. në Zvicër etj.

Në një shtet demokratik të vërtetë, udhëheqësit e atij vendi respektojnë dhe dëgjojnë vullnetin dhe dëshirat e shumicës së popullsisë për qeverisje të mirë, janë në shërbim të qytetarëve dhe kujdesen edhe për të drejtat e minoriteteve në atë vend. Kjo do të thotë që të drejtat individuale janë të garantuara me Kushtetutë dhe duhet mbrojtur dhe ky është një standard i njohur ndërkombëtar.

Demokracia dhe vullneti i popullit në Kosovë

Kosova ka një histori relativisht të re si shtet dhe si një demokraci e re për arsye edhe të okupimit nga pushtuesit serbë, një regjim diktatorial dhe racist që shtypte të drejtat elementare njerëzore të shqiptarëve në Kosovë. Falë rezistencës paqësore, ndërkombëtarizimit të çështjes së Kosovës, falë luftës së UÇK-së dhe intervenimit të NATO-s dihet që Kosova fitoi lirinë e shumëpritur më 1999. Që atëherë, Kosova ka zgjedhur modelin e demokracisë liberale perëndimore për të qeverisur vendin. Mund të thuhet se janë arritur shumë suksese si psh. pavarësia e vendit, ndërtimi i institucioneve, njohjet ndërkombëtare etj. por në anën tjetër edhe disa gjëra nuk kanë shkuar ashtu siç është pritur. Sigurisht përgjegjësia për këtë gjë është në rend të parë e atyre që kanë qeverisur vendin por edhe e mentorëve të tyre në faza të ndryshme.

Ajo çka mund të konstatohet me siguri për Kosovën dhe qytetarët e saj është se janë një shembull në Ballkan dhe më gjerë, për mbajtje demokratike të zgjedhjeve, për shprehjen e vullnetit në mënyrë të lirë, për pranim dinjitoz të rezultatit të zgjedhjeve dhe për mbarëvajtje të procesit në mënyrë demokratike. Por për tu krahasuar me vende perëndimore besoj se standardi duhet të ngritet edhe më tej sidomos kur është fjala për proceset e ”rinumërimit të votave”, pastaj rasti me votat e diasporës ku duhet të ketë vlerësim objektiv, të paanshëm dhe në bazë të ligjit, komunikim më të mirë dhe më transparent etj.

Duhet komplimentuar qytetarët e Kosovës por edhe diasporën, që përkundër situatës së vështirë me pandeminë dolën për të shprehur vullnetin e tyre për të iu dhënë një legjitimitet të fuqishëm politik të përfaqësimit atyre partive dhe individëve që ata menduan se janë më të mirët dhe që ata i shohin si shpresë për zhvillim dhe qeverisje të mirë të vendit. Këto zgjedhje kanë edhe një aspekt tjetër pozitiv për Kosovën sepse krijojnë debat dhe mundësi për reformim të atyre partive që kanë qeverisur deri sot Kosovën dhe një gjë e tillë do të ishte e shëndetshme së pari për ato parti si dhe për demokracinë e re të Kosovës. Në fund duhet theksuar se mbarëvajtja e procesit zgjedhor në Kosovë si më 14 shkurt, e ngrit imazhin ndërkombëtar Kosovës si një vend demokratik në ngritje dhe me kulturë të lartë qytetare e demokratike.

Autori ka specializuar në Administratë Publike në Universitetin e Stokholmit. Pikëpamjet janë personale dhe nuk përfaqësojnë institucionin suedez ku ai është i angazhuar (Departamenti për Marrëdhënie me Jashtë, Administrata Tatimore e Suedisë).

Nuk ka “Shqipëri të Madhe”, por vetëm një Shqipëri Etnike në Ballkan

 

 

 

Prandaj, nuk duhet besuar spekulimeve serbe e as proserbe, që flasin dhe shkruajnë për “Shqipërinë e Madhe”, se gjoja shqiptarët dhe Hasan Prishtina, Ismail Qemali, Isa Boletini, Luigj Gurakuqi…etj. kanë luftuar dhe kanë kërkuar çlirimin dhe bashkimin e “Velika Albanija”, sepse ajo kurrë nuk ka ekzistuar as në tokën e as në qiellin e Ballkanit, ndërkaq SHQIPËRIA ETNIKE dhe KOMBI SHQIPTAR, PO, aty ndodhen në hartën dhe në tokën iliro-arbërore në Gadishullin Ilirik, që sot i thonë “Ballkan”, toponim ky, gjeneza e të cilit është sllave-bullgare.

Ndaj, as Lidhja Shqiptare e Prizrenit (1878) me Abdyl Frashërin në krye, si dhe më pastaj (1912) Hasan Prishtina, Ismail Qemali, Isa Boletini, Luigj Gurakuqi…etj. nuk kanë luftuar, as nuk kanë kërkuar kurrfarë “Shqipërie të Madhe” e as “Shqipërie të vogël”, por për për pavarësimin dhe për bashkimin e 4 Vilajeteve Shqiptare brenda kufijve historikë, etnikë dhe gjeopolitikë të SHQIPËRISË ETNIKE. Për këtë ka luftuar me pushkë dhe me pendë Hasan Prishtina, jo për “Velika Albanija”, sepse ai nuk ishte analfabet dhe i marrë , që të mos ketë ditur ta bënte dallimin mids dy koncepteve “Shqipëri e Madhe” dhe “Shqipëri Etnike”, por ishte një patriot dhe erudit i vërtetë :  historian, etnograf i thellë, lider politik largpamës dhe jurist i famshëm (deputet i parlamentit turk) dhe atdhetar i palëkundshëm, i cili që atëherë e ka hedhur poshtë parullën antihistorike dhe antietnike shqiptare të pushtuesve serbomëdhenj “Velika Albanija”.

Nocioni “Shqipëri e Madhe” nuk ka kurrfarë përmbajtje shkencore (filozofike, politike, historike, etnike apo gjeopolitike etj.)

Prandaj, shqiptarët, që nga Skënderbeu e deri më sot (XV-XXI) nuk e njohin dhe, kurrë nuk janë ushqyer me një nusprodukt të tillë fashist, neofashist, kolonialist, hegjemonist,  racor sikurse që është “Velika Srbija”, e cila deri tani  ka përthithur më se gjysmën e popullsisë etnike shqiptare dhe, më se gjysmën e teritorit indigjen të SHQIPËRISË ETNIKE (1878-2021), duke u shërbyer dhe justifikuar me “bombën atomike”  antishqiptare –“Velika Albanija”.

Ata që po mundohen të “tjerrin holl” filozofi, politikë e shkencë, duhet të kenë kujdes që mos bijnë në shinat dhe në grackat e shkencës dhe të politikës së falsifikuar sllavo-bizantine ballkanike, duke u ushqyer me aditivët e kuzhinës së tyre antishqiptare dhe anti-SHQIPËRI ETNIKE, se gjoja ne po luftojmë dhe po kërkojmë krijimin e një “Shqipërie të Madhe” –“Velika Albanija” . – Aktipadi e “shkëlqyer” kjo, dhe jetëgjatë, jo më pak se 3 shekuj (XIX, XX, XXI). Mirëpo, shqiptarët nuk duhet të “ngulën” në këtë farë “thumbi të Hostenit”(sikurse që u ngulën në Gjykatën Speciale të Hagës, që e votuan dhe e përqafuan vetë në Parlamentin e Kosovës), sepse do të gaboheshin rëndë, duke justifikuar gënjeshtrat, shpifjet dhe manipulimet akuzuese serbomëdha, që në fokus kanë pasur, kanë dhe do të kenë zhbërjen e tërsishme të SHQIPËRISË ETNIKE. Për t’ia arritur këtij qëllimi racist dhe gjenocidal disashekullor, shteti, kisha, akademia dhe shkenca serbe ka gjetur edhe mjetet operacionale më të efektshme politiko-propagandistike, siç është arma politike dhe propagandistike “VELIK ALBANIJA”.

Kjo është “bomba atomike”, që e frikëson Ballkanin, Evropën dhe mbarë botën. Prandaj, ne, me asnjë çmim, nuk duhet ëndërruar e as përdorur (qoftë teorikisht a praktikisht) këtë “bombë”, sepse do të bënim VETËVRASJE KOLEKTIVE dhe të SHQIPËRISË ETNIKE në Ballkan. – Ne duam vetëm kthimin e territoreve tona të SHQIPËRISË ETNIKE, të cilat me agresione, me pushtime dhe me gjenocide i kanë ankesuar, kolonizuar dhe tjetërsuar aleanca sllavo-bizantine ballkanike (1878-2021).

Prandaj, gjithë botën e bëjmë me dije, se ne, kurrënjëherë në historinë tonë të deritashme, nuk kemi derdhur asnjë pikë gjak dhe, nuk kemi bërë asnjë betejë, asnjë kryengritje dhe, asnjë luftë (e të tilla janë më se “300” sosh) për formimin e  ndonjë “Velika Albanija”, “Greater Albania”, “La Grande Albanie”, ashtu siç po gënjen dhe po shpif  Aleanca ballkanike (Serbo-Greke-Malazeze dhe Bullgare), në veçanti pas përfundimit të dy luftërave ballkanike (1912-1913).

JO, Evropë, jo Amerikë, nuk duam  “Velika Albanija”, por vetëm kthimin e  tokave tona të SHQIPËRISË ETNIKE

Gjatë tri dekadave të fundme (1989-2021), “1 milion herë” e kemi provuar me fakte dhe me argumente të qëndrueshme historike, politike dhe juridike se, as në mendjen, as në shpirtin, as në dëshirat, as në kërkesat e as në aspiratat tona  legjitime dhe legale nuk e kemi ëndërruar e as sajuar  tezën ideologjike serbo-sllave ballkanike “Velika Srbija”, as si realitet, as si ide, as si koncept, as si program, as si platformë, as si projekt dhe as si axhendë  me prioritet strategjik qoftë kombëtar, qoftë shtetëror, për shkak se kjo është vetëm një shpifje dhe gëjeshtër e historiografisë, e politikës, e propagandas së Kishës Ortodokse Serbe, e Akademisë së Shkencave dhe Arteve Serbe dhe e gjithë literatures nacionale, shtetërore dhe kishtare  të “Velika Srbija” !

 “Shqipëria e Madhe” është “pjellë” e Serbisë së Madhe,  Jo assesi e shqiptarëve !

Pavarësisht se kush nga shqiptarët (dikur në shekuj apo sot) e ka pohuar ose e ka shkruar sintagmën “Shqipëri e Madhe” ishte e gabueshme, është, dhe do të jetë  gabim i madh, që mund të dëmtojë dhe të shpërfytyrojë përmbajtjen e nocionit shkencor të “Shqipërisë Etnike”. Prandaj, askush prej nesh nuk duhet të përdorë  parullën e rreme dhe të falsifikuar serbo-greko madhe  “Shqipëri e Madhe” (Velika Albanija), mbase, në asnjë kuptim nuk ka mbështetje dhe jusitifikim shkencor (as historik, as etnik, as gjeopolitik, as kulturor, as ekonomik …etj.). Duke qenë se deri më sot (XXI, viti 2021), shkenca e historisë, e sociologjisë, e etnografisë, e etnologjisë… etj., shqiptare nuk e ka trajtuar  dhe nuk e njeh termin “Shqipëri e Madhe”.

Mirëpo, shkenca shqiptare dhe ajo evropiane e ndërkombëtare kanë trajtuar dhe studiuar që nga themeli i etnisë, i popullit dhe i kombit shqiptar (XV-XXI) vetëm nocionin “SHQIPËRI ETNIKE”, jo  “Shqipëri e Madhe”. Veç literaturës historike, gjeografike, arkeologjike, linguistike, etnologjike, etnografike, sociologjike, politike , kuturore tradicionale , termin “Shqipëri Etnike e kanë trajtuar  edhe dhjetëra e qindra autorë të huaj evropianë (ilirologë, linguist, historian, filozofë, sociologë, politikologë dhe kulturologë etj.).

Prandaj, siç ka pohuar, edhe antishqiptari më i regjur serbomadh (i cili është autori i Projektit të shpërnguljes së të gjithë shqiptarëve të Veriut në Turqi), nobelisiti Ivo Andriq “ mos i besoni gjithë asaj çka lexoni, sepse mund të jetë e pavërtetë”, ashtu siç është edhe shpifja dhe gënjeshtra  sllavo-greko-bullgare “Velika Albanija”, e patentuar dhe e prodhuar në fabrikën industriale të gënjeshtrave dhe të shpifjeve serbomëdha me Andriqin, me Qubrilloviqin, me Cvijiqin, me Qosiqin, me Karaxhiqin…me Milosheviqin…e me Vuçiqin  (1878-2021).

Ndaj, si shqiptarët (shkenca, politika, publicistika, mjetet e informaionit), ashtu edhe autorët e huaj evropianë dhe botërorë (me përjashtim të rusëve, të bullgarëve, sllavomaqedonëve , të grekëve, dhe të malazezëve) në vijimësinë historike, kanë përdorur , dhe, edhe sot e përdorin termin “Shqipëri Etnike”, jo assesi togfjalshin antishkencor sllavo-grek “Velika Albanija” – “Shqipëria e Madhe”. Përmbajtja e këtij termi, do të thotë=KRIJIMIN E NJË “SHQIPËRIE TË MADHE me copa të territoreve të shteteve të huaja fqnije kolonialiste (Serbia, Greqia, Maqedonia Veriore dhe Mali i Zi).

Kjo është “alibia”, pse “Serbia e Madhe” që nga formimi i saj qoftë si principatë, qoftë si autonomi vazale, qoftë si shtet i pavarur (1878) e ka shpikur dhe “justifikuar” në kuptimin pseudoshkencor termin “Velika Albanija”, në mënyrë që të mashtrojë, të manipulojë dhe të sfidojë Evropën dhe tërë botën, se kinse shqiptarët “janë agresorë” dhe “pushtues”  të tokave të Serbisë,të Greqisë, të Mlait të Zi dhe të Maqedonisë Veriore”.

Kjo është akuzë e rëndë, mbase historikisht dhe politikisht që nga shekulli XIX, e, edhe sot, shekulli XXI, shqiptarët dhe SHQIPËRIA ETNIKE mbahen nën hipotekë të pathemltë dhe të padokumentueshme, se gjoja “janë pushtues” dhe “kolonizues” të territoreve  serbo-greko-malazeze dhe sllavo-maqedone. Kjo akuzë shpifarake nuk është e vërtetë, por është e kundërta, Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Maqedonia Veriore kanë copëtuar, aneksuar dhe kolonizuar tokat dhe popullsinë shqiptare për t’i zgjeruar kufijtë artificialë-nacionalë dhe shtetërorë sllavo-bizantin.

Mirëpo, dot nuk duhet pranuar akuzën e sajuar serbo-greke “Shqipëria e Madhe”, ngase shqiptarët që nga periudha e lavdishme heroike e Skënderbeut e deri më sot nuk kanë luftuar për pushtimin e tokave sllavo-bizantine, por vetëm për kthimin dhe për mbrojtjen e trojeve etnike, dhe të identitetit kombëtar, territorial, administrativ shtetëror brenda kufijve natyralë, historikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike, të copëtuar dhe të kolonzuar me luftëra pushtuese gjenocidale nga  “Antanta Sllavo-Greke Ballkanike”.

 Pse qe 3 shekuj shqiptarët anatemohen  dhe akuzohen për  “Shqipërinë e Madhe”, jo për SHQIPËRINË ETNIKE ?

-Sepse, askund në literaturën sllavo-bizantine ballkanike nuk figuron përdorimi i nocionit  “SHQIPËRI ETNIKE”, por vetëm  “ Shqipëria e Madhe” , të harmonizuar dhe të balancuar në peshoren e strategjisë sulmuese,  të  mistifikimit  dhe të mohimit të përmbajtjes së përkufizimit  teorik dhe praktik të ekzistencës së SHQIPËRISË ETNIKE, ashtu siç ka gënjyer dhe shpifur dikur moti kancelari i hekurt gjerman Bizmarku  në Kongresin  e Berlinit (1878)  “SE  NUK KA KOMB SHQIPTAR” –“Il n’y a pas de Nationalite Albanaise!” (( Të drejtat e Shqipërisë Etnike,1944: op.cit. f.244) si dhe  “Dr. Vladan Gjorgjeviq, ish-kryeministër  i Serbisë (1913); “ Shqiptarët nuk janë një komb, por vetem nje perzierje fisesh pa histori, pa gjuhe dhe pa atdhe të përbashkët…Pra, formimi i një shteti të pavarur shqiptar, është jo vetëm e pamundur, por edhe e rrezikshme për Ballkanin dhe për Europën mbarë.” (po aty, f.41).

Çfarë “shpifje e pafytyrë”, e ndyrë, pritave, anticivilizuese dhe antievropiane  kjo e serbomadhit Vladan Gjorgjeviq, i cili mohon identitetin kombëtar  shqiptar dhe SHQIPËRINË ETNIKE,? – Kur historikisht, dihet se gjatë viteve 1912-1913, kur Serbia me aleatët e saj ballkanikë sllavo-grekë, në emër të çlirimit të territoreve të tyre nga Perandoria Osmane,  gjatë dy viteve të luftërave ballkanike “vranë dhe masakruan  mbi 150.000 shqiptarë dhe ua grabitën, aneksuan dhe kolonizuan tokat e tyre të Shqipërisë Etnike…” ( Po aty, f.41.).

Kjo është nga arsyeja kryesore, pse që atëherë, edhe sot, amalgama  kolonialiste, hegjemoniste dhe imperailiste serbo-sllavo-greke  (Beograd, Podgoricë, Athinë dhe Shkup) askund nuk përmendin krimet e të tyre të gjenocidit mbi shqiptarët dhe gllabërimin e Shqipërisë Etnike (mbi 50% territor dhe popull shqiptar), vazhdojnë me vazin e vjetër kolonialist gjenocidal shekullore, duke i atakuar shqiptarët, se gjoja po përgatitën me Perëndimin, që të krijojnë “Shqipërinë e Madhe” !?

Mirëpo, këtë  produkt toksikologjik për florën, faunën, sigurinë, stabilitetin dhe paqen rajonale, nuk duhet ta konsumojnë as shkenca, as politika, as diplomacia e as masmediat shqiptare qoftë brenda apo jashtë SHQIPËRISË ETNIKE.

Si theksuam më sipër nuk duhet të tregohemi mendjetharë as kombëtarisht, as politikisht, as diplomatikisht e as historikisht, duke u ngulur në “Thumbin e Hostenit” sllavo-grek , se gjoja shqiptarët po luftojnë për formimin e “Shqipërisë së Madhe”. Këtë term, nuk guxojmë ta shohim se në ëndërr, lëre më të “reklamohemi” me të, gjoja  se “i pari, e paska përdorur Hasan Prishtina”! –  Çfarë do të thotë kjo? – Asgjë, vetëm se një provokim   politik infantil, që atrofizon idenë dhe konceptin shkencor të nocionit “SHQIPËRI ETNIKE”.

Pavarësisht se çfarë ka thënë Hasan Prishtina, përdorimi i termit “Shqipëri e Madhe” është i gabueshëm dhe i papranueshëm shkencërisht, si historikisht, politikisht, juridikisht dhe kombëtarisht, sepse  si Hasan Prishtina, ashtu edhe bashkideologët, bashkëmendimtarët, bashkëveprimtarët, bashkëluftëtarët dhe bashkëpatriotët e tij, kurrë njëherë as nuk kanë shkruar, as nuk kanë apeluar popullin, as nuk kanë luftuar e as nuk kanë kërkuar nga Stambolli(Perandoria Osmane) as nga Evropa, që të formonin ndonjë  “Shqipëri të Madhe”, por kanë sakrifikuar dhe flijuar më të shtrenjtën, duke kërkuar çlirimin, pavarësimin dhe bashkimin e KATËR VILAJETVE SHQIPTARE (Kosova, Janina, Manastiri dhe Shkodra) brenda kufijve natyralë, historikë dhe gjeopolitikë të SHQIPËRISË ETNIKE, jo të “Shqipërisë së Madhe”.

 -Të gjithë ata që, për çfarëdo interesi a qëllimi e përdorin dhe shërbehen me sintagmën “Shqipëria e Madhe”, në mënyrë të vetëdijshme a të pavetëdijshme , do të bëhen “argatë hangari” të politikës propagandistike antishqiptare “Velika Srbija”, e cila që nga shekulli XIX e lufton dhe e atrofizon bashkimin e SHQIPËRISË ETNIKE.

Prandaj,  të qëndrojmë sa më larg nga infektimi me “kovidin 19″-“Shqipëria e Madhe”, sepse kjo është arma bërthamore e mbrojtjes së  kolonializmit gjenocidal sllavo-grek  mbi gjysmën e kombit shqiptar dhe mbi gjysmën e territorit autokton të SHQIPËRISË ETNIKE.

Ne jemi për të na “ashtu” robt!

Ligjërimet seksiste dhe të dhunshme në planin psikologjik, ofenduese në hapësirën mediatike të Shqipërisë, si në mediat komerciale lineare, konvencionale, ashtu edhe në mediat sociale, nuk janë të rastit. Dihet që komunikimi në web, jo vetëm në mediat sociale, por edhe website të mediave lineare, e rrit agresivitetin dhe potencialin difamator të komunikimit masiv. Nuk është ndonjë çudi. Çdo teknologji, çdo media, ka anët e veta avantazhuese dhe ato negative. Edhe një veturë, kur del në rrugë, rrit rrezikun e aksidenteve, por nuk i hedhim gurin si shkaktare e tyre. Është shoferi që vret!

Web e shton edhe potencialin seksist të komunikimit për ndofta dhjetëra arsye të studiuara tashmë, por nga të parat është anonimati i emetuesve të mesazheve, postimeve, komenteve. Jo më kot, Platoni, te vepra e tij “Republika”, tregon mitin e bariut të Mbretit, që kur gjeti një unazë në kullotë dhe e kuptoi se me ta vendosur në gisht atë bëhej i padukshëm, nga bari i edukuar, i respektueshëm, i lindi dëshira e mbajtur e fshehtë të shkonte në dhomën e gjumit të mbretëreshës.

Qysh nga zbulimet e mëdha të Walter Lippmanit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, është zbuluar ndofta edhe më parë me punimet e Dyrkheimit, Robert Ezra Park, Gustav Le Bon, etj., si edhe vulosur përfundimisht nga idetë dhe zbulimet e Erving Goffmanit se individi, jashtë kontrollit dhe ndikimit të opinionit publik, shpërqendrohet, çmendet, bëhet skizofren, paranojak dhe humb çdo kontroll moral mbi sjelljen dhe të folurin e tij. Anonimati në web e bën që ky kontroll të dobësohet. Kam konstatuar se ka një përpjesëtim të drejtë në rrjetin tim social “Facebook”, që ka gjithsesi rreth 100 deri 120 mijë vizita aktive në javë, midis rritjes të agresivitetit diskursiv e seksist, edhe rritjes së profileve anonime, ose profileve fake. Aq më tepër që kjo rritet sepse edhe kur janë me emër referuesit seksistë apo difamues, më rezulton që shkruajnë nga emigrimi, pra, jashtë kontrollit të drejtpërdrejtë nga marrëdhënia ilokutore e komunikimit, sy më sy, me një fjalë janë të pakapshëm në rrugë.

Në këtë kuptim nuk ndodh vetëm transformimi i turmës kriminale në turmë inteligjente në web, por kemi edhe lindjen e individit kriminel, që në realitet nuk ndodh haptazi, për shkak të këtij ndryshimi antropologjik gjigant, krijimit të dixhital citizen. Individ i guximshëm, i papërgjegjshëm, sepse anonim bëhet kriminel.

Po të shohim dhunën verbale dixhitale në media ndaj femrës, më duket se ajo paraqitet në disa forma:

E para, drejtpërdrejt ndaj personazheve femra në opinionin publik, qofshin këto gazetare, opinioniste, deputete, ministre. Por, këtu duhet të shtoj se seksizmi, sipas parametrave të sotëm, nuk shfaqet vetëm në sharjet, fyerjet apo shpifjet ndaj tyre, në banalizimin e portretit të tyre fizik, por edhe kur ato privilegjohen, apo duket se promovohen bazuar në cilësitë e tyre si femra, ta zëmë kur deputete opozitare sinonimohen me emra artistesh filmi.

E dyta, në mënyrë indirekte, atëherë kur një dhunë verbale bashkëvepruese mes komunikimeve midis meshkujve, ky i fundit degjeneron dhe menjëherë kalon në prekjen e imazhit të nënave, grave dhe motrave të tyre, sikurse ndodhi në një emision të muajit të fundit te “Zonë e Lirë”, ku gazetari e shtynte të zhvillohej me frazën pak a shumë: E mo le të shpërthejë dufi! Në këtë mënyrë, femra bëhet objekt i ndërmjetëm i sherrit mashkullor, si Helena e Trojës bëhej preteksti i sherrit mes trojanëve dhe athinasve. Në fakt, në këtë rast kemi një nga ato që quhen psikopatologji komunikimi sepse jemi në kushtet e sublimimit të një libidoje seksuale të ndaluar në realitetin moral real. Pra, kemi një kapërcim të atyre që quhen mekanizma prohibitivë libidinalë në jetën reale. Ky sublimim që është një dukuri universale në komunikim, por kjo është histori tjetër, shkon deri në atë pikë sa kur meshkujt që duan të lavdërojnë dikë thonë: Ah çfarë bir kurve është ai!!! E kanë fjalë për dikë që shfaqet si takticien i zoti. Ose e kanë si shenjë përkëdhelie: Ai është për t’i “ashtu” robt e shtëpisë!!!

Në njëfarë mënyre, këtu kemi edhe një dukuri sadomazokizmi të përhapur në shoqëritë me edukatë familjare autoritare, sepse në këtë rast mes sharjes dhe lavdërimit vendoset një korrelacion i pandashëm, pra, sharja është lavdërim dhe lavdërimi është sharje. Është një sadizëm sa kohë është një sharje që bazohet në një dëshirë përdhunimi, por që në të vërtetë e përjashton këtë të fundit dhe është mazokizëm sepse “sulmohet” një vlerë e ruajtur me pasion, pra, që konsiderohet e vlefshme, pikërisht sepse kërkohet të bëhet objekt i dëshirave të të tjerëve.

Pra, kam konstatimin se objekt i dhunës seksiste është jo vetëm femra, por kryesisht mashkulli. Ndërkaq, edhe që femra është objekt i këtij dhunimi verbal, edhe kur janë meshkujt që degradojnë në gjuhë të urrejtjes komunikimin midis tyre. Ndodh sikurse në jetën reale, në histori, ushtria armike përdhunon realisht femrat e popullsisë të pushtuar duke bërë kryqëzimin e racave.

Kemi edhe një dukuri imitimi, që është sigurisht element nga më të rëndësishmit në komunikimin masiv. Kjo duket sepse edhe nga titujt e mediave që janë monitoruar sharjet dhe komunikimi me nota seksiste vjen më shumë nisur nga komunikimi midis politikanëve, midis deputetëve, ose nga komunikimi i Kryeministrit me deputetët. Imitimi gjithmonë zbret nga individët me status social më të lartë tek ata me status më të ulët. Media merr pikërisht ato fraza sepse në kushtet e voyerizmit libidinal ato tërheqin klikime më të shumta dhe bëhen virale në mënyrë krejt të natyrshme. Pra, politika duhet të mendojë fillimisht për kodet e komunikimit brenda vetes, pastaj ta çojë mendjen te ligje që kërkojnë të rregullojnë edhe modelin libidinal të mashkullit shqiptar, që në fund të fundit në një masë të madhe nuk bën dallimin midis një komenti në “Facebook” dhe një bisede te tarraca e birrarisë të lagjes.

Mashkulli, kur fyhet, trajtohet si femër. Para dy ditësh, mua një profil fake i një gruaje më kishte quajtur “balerinë”!!! Kurse mashkulli kundërshtar kur shahet quhet me emra në gjininë femërore: Kurvë, prostitutë, lavire, bushtër etj. Ndërkohë, sipas logjikës të një maçizmi heteroseksual ekstrem, sharja më e rëndë për një mashkull është: “ai pederasti”! Dhe, në fakt, të gjitha sharjet nëpërmjet femrës, mes meshkujve, kanë origjinë heteroseksuale maçiste bazuar tek obsesioni maskilist se në seks është burri aktiv dhe që merr qejfin në seks dhe gruaja është pasive dhe nuk ka asnjë akses në libidon e aktit seksual!!!

Dhe duhet theksuar se gjuha seksiste nuk shkon vetëm në një kah, nga shoqëria opozitare drejt pushtetit, por edhe nga pushteti drejt gazetareve, deputeteve gra apo politikaneve femra. Në punimet në komisionet e Kuvendit kam parë tmerre kur të ftuar krerë institucionesh kanë masakruar etikisht gra deputete opozitare, sikurse edhe gazetare në hyrje të ndërtesave të institucioneve që përfaqësojnë.

Mbi të gjitha, në disa media që janë afër pushtetit dihet që funksionojnë ato që quhen hapësira interaktive dhe që përdoren nga redaksitë për të vendosur profile false, që dihet se kush i paguan, nxit, mobilizon, për të sulmuar sikurse thuhet me sharje, shpifje, difamacione seksiste, jo vetëm, çdo burrë a grua që është kritik. Në këtë mënyrë, ky ligjërim ka një funksion, nuk është as i rastësishëm dhe as një kaprico psikologjike apo një sëmundje hiperndjeshmërie seksuale diskursive. Është një barrierë që vendos për të mbajtur të mbyllur kufijtë e hapësirës publike, të opinionit publik. Të gjithë ata që stepen nga këto adresime seksiste, mbyllin gojën. Është një formë e shprehjes së shoqërisë piramidale, që ne kemi në politikë, në pushtet, në opozitë, në ekonomi, në arsim, pra, edhe në ndërtimin e hapësirës publike, pra, në tru. Por, kjo gjuhë e urrejtjes, sikurse thonë studimet, ka edhe funksionin latent, sikurse do ta quante Robert K Merton, pra, atë të devijimit të dhunës reale drejt gjuhës që përfaqëson simbolikën dixhitale të dhunës reale, pra, në njëfarë mënyre edhe mekanizmin e irealizmit të saj. Jakobi nuk ther djalën, por ther qengjin!!!

Demokracia (vetëm) si fjalë

Në qeverinë aktuale në Mal të Zi,ka zënë vend në krye të radhës,Driton Abazoviq(shqiptar nga Ulqini),i cili përmes partisë së tij ,,Bardh e Zi,,kogja provokative për kohën,bëri të mundur që ky djalë i ri ulqinak të bëhet njeriu numër 2.në qeverinë serbe Krivokapiq(sic!).

Është për të ardhur keq se si ulqinaku Driton Abazoviq bashkë me kabintatin e tij(nën hije serbe)nuk e urojnë ditën e pavarësisë së Republikës së Kosovës.

Kjo nuk është e quditshme  për shqiptarët në Kosovë,ndonëse në shekullin e kaluar shteti malazez bashkë me Serbinë,përmes Dekretligjit(1914-1941)me kolonistët e tyre uzorpojnë me dhunë me qindra hektarë të tokës së shqiptarëve (Dukagjin).

Pse gjihtë ky presion në komunën me shumicë shqiptare të Tuzit,kur qarqe të caktuara të shtetit malazezë iu versulën bizneseve për mbylljen për shkak të pandemisë,ndonëse një aksion të këtij lloji nuk e kanë ndërmarrë në komunat tjera në këtij shteti për të ,,mbojtur qytetarët,,nga pandemia Covid-19(!).

Driton Abazoviq shpejt mbeti nën hijen e qeverisë së Malit të Zi e krijuar nga qarqet serbe dhe në frymën ruse,kur e kur nuk guxon as të përmend shtetin e Kosovës dhe,duke lënë nën hije protokollin ,,qeveritar,,për të uruar përvjetorin e pavarësisë së Kosovës!

Driton Abazi,jeni shqiptar dhe ulqinak,mos hezitoni nën hijen qeveritare me frymë serbe në Podgoricë,ku edhe ti je bërë krushk i orëve politike antishqiptare e njohur në kronikat e historisë dhe të Kosovës,ku edhe shteti malazez hapi shumë varre për shqiptarët dhe orët e kolonizimit të tokave të bukës për kolonistët malazezë në Dukagjin…!

Driton i Ulqinit,jeni shqiptar,mos hezitoni dhe mos e mbaj kokën nën tovoilinën e (p)ushtetit që e keni marrë përmes partisë tuaj,,Bardh e Zi,,ndonëse vetë jeta shqiptare në këto hapësira tash e dy shekuj ishte zi dhe vetëm zi,pa asnjë ditë të bardhë…(!).

Driton Abazi,mos e harroni shtetin e Kosovës…!

Çikago,shkurt të motit 2021