Opinione

ISMET SYLEJMANI: Ali Ahmeti dhe Amerika

///
Populli shqiptar dhe historia e tij e luftërave për liri dhe pavarësi, në katalogun e tij, ka shumë pak udhëheqës të cilët hynë në rreshtin e parë dhe mbetën në ballin e listës, nga lartësia e së cilës jo vetëm nuk u hoqën kurrë, por përfunduan model e u benë kopje besnike, në të cilën u frymëzuan qindra dhe mijëra shqiptar të rinjë!
Ali Ahmeti, është njëri nga ata, që si titan është futur në garë për të qenë i parë në kolonën e artë, të Udhëheqësit të popullit shqiptar, te i cili ushqehet e ardhmja e Kombit, te i cili Atdheu e ka birin besnik, te i cili politika ka modelin gjithnjë e më të perkryer, te i cili diplomacia ka burrin e urtë që e hedh hapin e sigurtë drejt lidhjes se aleancave pozitive e jetike shekullore për vendin!
Ali Ahmeti në zemër të Kombit tonë ka hyrë përmes maratonës së gjatë mbi 40 vjeçare të aktivitetit të tij politiko-patriotik ilegal atdhetar, ushtarako-çlrimtar dhe aty është barikaduar dhe ka mbetur përgjithmonë, si njëri prej lindjeve më të mëdha dhe dalëzotësi besnik i intersave më vitale të Kombit të Tij, nga më të vjetrit e nga më të lashtit në botë!
Ali Ahmeti është i pari dhe i fundit deri tash në historinë e Atdheut tonë, që vargun e sukseseve të Tij, e vazhdon me ritëm e tempo të njëjtë, e cila jo vetëm shkon kreshendo, por ajo në valvulat e saj shënon rritje e ngritje, kualitative e kuantitative, të cilat po u tentuan të kapen nga të dyja anët, sikur shkopi, ska politikan që i përballon e i pushton ato, sepse brenda tyre ka histori legjendare që përmbledhin ngjarje të cilat tronditën botën dhe çliruan shqiptarët nga të kqijat, nga okupimet, nga roberia dhe prapambetjet!
Ali Ahmeti është i fundit nga gjenerata e re shqiptare, që është figura me e spikatur dhe që për busull të tij të aktiviteteve kombëtare kishte dhe ka dashurinë ndaj Nanë Shqipërisë e Kombit, kurse busull politike besnikërinë e tij te kursi përparimtar politiko-diplomatik të politikanit modern shqiptar që Ameriken jo vetëm e ka në plan të parë por e ka dhe e mbanë të pazëvendësueshme, sepse SHBA është jo vetem garantuesja dhe zbatuesja e çdo proçesi dhe reforme pozitive kombëtare e njerëzore, por është edhe besnikja e idealeve të mëdha e cila po të përkrahu të nxjerr në krye të radhës dhe të bën fitimtar e të radhit në mesin e atyre me nivel e kredibilitet të lartë!
Ali Ahmeti në intervistën e datës 17 Qershor 2020, në Klan Kosova te gazetari Adriatik Kelmendi, u bë i pari politikan shqiptar që e tha shkoqur dhe i vuri pikë të madhe, se me kë është Amerika, ai patjeter se do të jetë në anën e fitimtarit!
Ali Ahmeti e vulosi përfundimisht filozofinë dhe praktikën, se atë që e perkrahë dhe e mbështetë shteti gjigand i planetit SHBA, ai është demokrat e njerëzor, ai është me perspektivë dhe ligjzbatues, sepse në brendinë dhe përmbajtjen e tij ka Ameriken, e cila të mban në rresht të parë e të ulë ne ballë të kolonës së oxhakut të saj!
Ali Ahmeti në Rubikon të Klan Kosovës e tha me zë dhe u bë i pari politikan shqiptar, se kujt i del në mbrojtje Amerika, ai është i pashkelshëm, ai është i pamposhtur, ai është fitimtarë dhe bashkohet e ecë me progresivitet të plotë në hapin të cilin e akordon me aleat superfuqia e planetit SHBA!
Ali Ahmeti për idenë e Tij të madhe për Kryeministrin e parë shqiptar në Maqedoninë e Veriut e ka perkrahjen dhe mbeshtetjen e Amerikës!
Ismet Sylejmani,
Prishtinë, 21 Qershor 2020!

Jehona e takimit të Brukselit: shumë zhurmë patriotike

Mbas takimit të djeshëm të Kryeministrit të Kosovës me Presidentin e Serbisë në Bruksel, që, siç e thonë lehtësuesit e dialogut Kosovë-Serbi, është vazhdim i dialogut, dëgjuam paraqitjet mediatike të Kurtit dhe të Vuçiqit, që ishin fjalime populliste, me retorikë patriotike, për konsum të brendshëm në të dyja vendet. Takimi nuk shënoi rinisje të njëmendet të dialogut, as u kornizua vazhdimi i tij. Asnjë hap përpara nuk u bë dje.
Përkundër një angazhimi më të madh, të paktën deklarativ, të BE-së dhe të SHBA-ve, për nevojën urgjente që dialogu të përmbyllet me marrëveshje, Serbia sheshazi ende nuk është e interesuar për dialog rezultativ, që, pashmangshëm, në fund duhet të çojë në njohje të realitetit të Kosovës së pavarur, në njohje zyrtare të ndërsjelltë në kufijtë aktualë, pa e cenuar rregullimin e tashëm kushtetues të Kosovës.
Serbia e Vuçiqit është e interesuar për vazhdimin e status kuosë, për ngecje e jo për përparim. Gjendja e tillë nuk është në interesin e Kosovës që, mbas njohjes nga Serbia dhe nga pesë vendet e BE-së që nuk na kanë njohur ende, duhet të niset rrugës së integrimeve euro-atlantike.
Zhurma patriotike e Kurtit, që tingëllon muzikë në veshët e përkrahësve të tij, nuk e çon përpara vendin tonë. Ai nuk është më opozitar, por Kryeministër i Kosovës. Duhet të bëjë ç’është e mundur për t’i dhënë fund gjendjes së status kuosë në raportet e vendit tonë me Serbinë. Me asgjë të mos bëhet mbulesë për strategjinë e Serbisë për ta zvarritur këtë proces, për të fituar kohë, me synimin e Vuçiqit e të regjimit të tij që në këtë ndërkohë të fitojë hapësirë për aranzhmane diabolike që do të defunksionalizonin shtetin e pavarur e sovran të Kosovës. Kosova nuk guxon të dalë fajtore për shkak të mungesës së guximit dhe të dijes së Kryeministrit tonë, kur Serbia e do pezullimin e dialogut. Në këtë kurth të Vuçiqit s’bën të bjerë Qeveria e Kosovës.
Prandaj, Kryeministri Kurti duhet ta lërë retorikën e opozitarit e të bëjë punën e kryeqeveritarit të Republikës sonë, si në punët e brendshme, ashtu edhe në marrëdhëniet e Republikës së Kosovës me vendet e tjera.

Bisedimet me Serbinë, janë si patinazhi mbi akull

Shumë pështjellime dhe kontradita po na paraqiten në skenën tonë politike. Fjalime dhe deklarime e pa matura, që po e ndezin edhe më shumë situatën politike në Kosovë. Qëndrimet e tilla shkojnë në dëm të Kosovës dhe proceseve zhvillimore. Qytetarët kanë shumë nevojë për një jetë kualitative dhe kanë nevojë për politikanë seriozë e të ndershëm.

Gjysmë të shkolluarit, dihet së si e sollën situatën e keqe politike e veçmas atë ekonomike. Ata që kanë ambicie politike, duhet të jenë njerëz me begraund të lartë profesional, moral dhe kombëtar.

Kosova pushtetet autokratike dhe grabitqare i ndërroi tek pas 21 vitesh. U hoq një pushtet që punoi keq duke u zëvendësuar me një pushtet të ri, me njerëz të ri, të cilët duhet dhënë rasti të qeverisin me Kosovën.

Për demontimin e një sistemi korruptiv dhe nepotik , i cili nuk u ndërrua për shumë kohë, duhet kohë dhe durim. Koha është treguesi më i mirë së një pushtet punon mirë apo keq. Mjaft kemi stagnuar me procese, nuk i duhet këtij vendi një stagnim i ri, apo kthim edhe prapa.

Vitet po ikin shpejt dhe ai shtet që nuk e zënë hapin me kohën, mbetet gjysmë shtet, mbetet shtet hendikep.

Garda e vjetër politike nuk dëshiron të pranojë realitetin e ri të krijuar në Kosovë pas zgjedhjeve të fundit nacionale. Nuk po dëshiron ta kuptojë se koha e tyre në politikë ka përfunduar dhe atë jo bash në mënyrë të lumtur.

Kanë lënë shumë të këqija prapa, prandaj për punë të këqija nuk ekziston lavdia.

Opozita nuk po heq dorë nga ndërskamcat ndaj Qeverisë Kurti edhe aty ku më së paku duhet. Nuk po ia duan gajretin edhe në dialogun e sapo rifilluar me Serbinë e Vuçiqit. Kjo natyrisht është e pakuptueshme, thua se nuk po e dinë së në pyetje është fati i Kosovës dhe fati i shqiptarëve në Ballkan.

Shumë kemi vuajtur si popull nga pushtuesit në tokat tona dhe të luajmë bixhoz me fatin tonë në kushtet e lirisë dhe pavarësisë , kjo askujt nuk i falet.

Në Bruksel dhe kudo tjetër mbrohet Kosova. Qeveritë shkojnë e vijnë e populli mbetet. Por, është jetike se si mbetet, plotësisht i lirë apo me gjysmë lirie dhe pavarësie. E keqja mbahet në mend më shumë se e mira, dhe duhet të na prek në ndërgjegje. Bisedimet me Serbinë, janë si patinazhi mbi akull… Prandaj, ju opozitarë kujdes se si po silleni dhe si po veproni, gabimi më i vogël në këto bisedime finale me palën serbe, do të na kushtojë shumë shtrenjtë të gjithëve …!

A është gati Ballkani për investime të kompanive gjermane?

Ballkani ka shans real të përfitojë nga trendi i zhvendosjes së prodhimit të firmave gjermane pas pandemisë. Por më parë duhet përmirësuar cilësia e arsimit, thotë eksperti i ekonomisë, Branimir Jovanovic.

Deutsche Welle: Në një studim të Institutit Ekonomik të Vjenës, ju trajtoni potencialin e vendeve të Ballkanit për të qenë pjesë e “reshoring” – zhvendosjes së zinxhirëve të prodhimit, në rast se firmat gjermane ndryshojmë drejtimin e investimeve. Si arrini në këtë përfundim?

Branimir Jovanovic: Ne arritëm në këtë konkluzion mbi bazën e disa burimeve. E para janë sondazhet e kompanive gjermane që operojnë jashtë. Një sondazh i marsit 2021 thotë, se 40% e këtyre kompanive kanë probleme me zinxhirët e furnizimit, dhe 27% janë duke u menduar të bëjnë ndryshime në këta zinxhirë. Natyrisht, jo të gjithë do të zhvendosin prodhimin e tyre në Ballkan, por edhe nëse një pjesë e vogël vendos të investojë në rajon, kjo do të ishte domethënëse, për shkak se vendet e Ballkanit janë vende të vogla. Burimi i dytë janë intervistat që kemi zhvilluar me agjencitë e promovimit të investimeve nga vendet e Ballkanit. Shumë nga këto agjenci thonë, se pas COVID-19, ata parashohin një rritje të interesit nga kompani të huaja, nganjëherë madje edhe nga kompani që mendojnë të investojnë në rajon, në vend të Azisë.

Përvoja me pandeminë i bën kompanitë gjermane të reflektojnë, do të thotë kjo më shumë fabrika, që prodhojnë në vendet e Ballkanit dhe jo në Azi?

Në fakt kompanitë multinacionale e kuptuan në kohën e pandemisë, se mënyra, se si ato e kanë organizuar prodhimin – duke e lëvizur gati çdo gjë në Azi mbart rreziqe. Në fillim të pandemisë botës i mungonin maska, sepse i gjithë ky prodhim kishte shkuar në drejtim të Azisë Lindore dhe pandemia i mbylli kufijtë. Ne po i shohim këto vështirësi gjithë këto kohë në 15 muajt e shkuar, më e fundit në mungesat për “chip”-a, gjë që vërtet ka goditur seriozisht industrinë e automjeteve. Arsye tjetër është, se tensionet gjeopolitike me Kinën janë në rritje, duke rezultuar në të gjitha llojet e masave proteksioniste apo edhe sanksione, që e bëjnë investimin atje gjithnjë e me më shumë risqe. Për të ulur këto rreziqe, kompanitë mendojnë, ose të lëvizin prodhimin nga Kina në vende të afërta me të apo të investojnë në vende afër tyre në vend të Kinës.

Image

Shumë vetë në Ballkan mësojnë gjermanisht për të ardhur me punë në Gjermani, po a do të ndryshojë një ditë drejtimi i punës?

Tingëllon shpresëdhënëse, po çfarë do të thotë konkretisht një zhvendosje e tillë e investimeve në Ballkan e cilat faktorë do të përshpejtonin atë?

Vendet e Ballkanit janë zgjedhja e parë natyrale për gjermanët dhe kompani të tjera europiane, për këto lloj investimesh. Ato kanë koston më të ulët të prodhimit në Europë, por ajo që është më e rëndësishme, ato janë pranë BE-së, si gjeografikisht edhe kulturalisht. Përveç kësaj ato kanë reputacionin se kanë punëtorë relativisht të mirë. Ato kanë probleme të tjera sigurisht, si historia e konflikteve dhe mungesa e stabilitetit, institucione të dobta, infrastrukturë të varfër, apo probleme në arsimim. Të gjitha këto probleme i largojnë investitorët, por nëse qeveritë fillojnë të punojnë mbi këto probleme, investitorët do ta vlerësojnë këtë dhe vlerën e rajonit.

Le të mendojmë se kompanitë po zhvendosin prodhimin, pikërisht ky është problemi, shkollimi, sa e përgatitur profesionalisht është fuqia punëtore atje për këtë?

Ajo që gjetëm ne në studimin tonë, është se sipërmarrjet gjermane në përgjithësi kanë një mendim të mirë për punëtorët nga Ballkani, shumica nga koha e socializmit, kur vinin “gastarbeiter” të punonin në Gjermani. Por ata thonë po ashtu, se kur vijnë tani në rajon, kuptojnë, se shkollimi është injoruar për një kohë të gjatë, dhe se ata duhet të investojnë në trajnimin e punëtorëve, pasi sistemi arsimor nuk i përgatit ata sa duhet. Por ata thonë edhe se, njerëzit aty janë të aftë të mësojnë shpejt, të ndershëm, luajalë, punojnë fort, gjëra që vlerësohen shumë. Në tërësi do thoja, se njerëzit e Ballkanit kanë një potencial shumë të mirë, por qeveritë duhet të investojnë, që ky potencial të mos shkojë dëm.

Sa e vështirë do jetë për sipërmarrjet gjermane një trajnim në kualifikimin e fuqisë punëtore, kujtoj se në Ballkan sistemi dual profesional siç e ka Gjermania nuk është i zhvilluar…

Një nga rekomandimet që ne e theksojmë në studim është përmirësimi i arsimit profesional, që vendet e Ballkanit e kanë, por që është injoruar plotësisht. Ai duhet të jetë më praktik, nxënësit duhet të kenë përvojë konkrete, më e mira në sipërmarrje. Disa vende të Ballkanit janë duke punuar për këtë, pro progresi është ende i vogël.

Image

Branimir Jovanovic

Nga ana tjetër vendet e Ballkanit kanë një rrjedhje të fuqisë punëtore, ku do t’i gjejnë sipërmarrjet këta punëtorë?

Vendet e Ballkanit Perëndimor janë ende në gjendje të mirë në këtë drejtim, në dallim nga vendet e Europës Qendrore. Ka ende shumë njerëz në rajon që duan punë. Problemi është se ata nuk kanë marrë shkollimin që duhet të kishin marrë, e kështu nuk janë kompletuar me aftësitë që duhen për të gjetur një punë të mirë. Prandaj e theksoj, se duhet punuar me shkollimin. Problemi tjetër është se rinia po e le Ballkanin, problemi i emigrimit është shumë i madh për rajonin, sigurisht ai nuk zgjidhet dot brenda natës, por nëse qeveritë veprojnë, kjo do të çojë në një standard më të mirë jetese e do të ulë emigrimin.

Nëse hedhim një vështrim krahasues tek vendet e Ballkanit, cila vendet e kanë këtë fuqi punëtore të mirë dhe mund të përfitojnë?

Vendet e Ballkanit janë pak a shumë të ngjashme në disa aspekte, por edhe mjaft ndryshe në të tjera. Shqipëria dhe Mali i Zi janë kryesisht vende turistike, në një kohë që vende të tjera janë bazuar në biznesin prodhues. Shqipëria dhe Mali i Zi kanë marrë në dhjetëvjeçarin e kaluar më shumë investime direkte të huaja për kokë se të gjitha vendet e tjera, por shumica ka shkuar në sektorin e imobilieve dhe turizmit. Investimet në turizëm pa dyshim duhet të vazhdojnë, por nuk duhen neglizhuar sektorët e tjerë. Serbia ia ka dalë vitet e fundit të forcohet si qendër rajonale prodhuese, sidomos në drejtim të industrisë së automobilëve, që tërheq edhe sipërmarrje të teknologjisë së lartë, hap qendra studimore dhe punon me universitetet. Këtë falë arsimit të mirë që mundën ta ruajnë pas shpërbërjes së Jugosllavisë dhe investimeve ambicioze në vitet e fundit në infrastrukturë. Por kjo nuk duhet të jetë arsye për vetëkënaqësi, sepse duhen më shumë investime ne arsim e infrastrukturë e axhendën e gjelbër. Vendet e tjera duhet të ndjekin ato rrugë, që përputhen me veçanësitë e tyre.

E rëndësishme është që këto vende të mos konkurrojnë me njëra-tjetrën, kur vjen puna për tërheqjen e investitorëve, por të përpiqen të punojnë së bashku për këtë, të ndjekin të njëjtat strategji dhe të mbështesin bashkëpunimin ekonomik rajonal. Rajoni i Ballkanit Perëndimor i bashkuar ka shumë më tepër potencial se shuma e vendeve të veçanta.

Image

Forcat e infermierisë nga Ballkani janë kudo prezente në Gjermani

A nuk jeni shumë optimist në vlerësimet tuaja?

Që sipërmarrjet duan ta afrojnë prodhimin më afër vendeve origjinë, kjo është e qartë. Sondazhet e tregojnë këtë pa asnjë dyshim. Por që kjo të ndodhë varet se si janë alternativat që do të ofrohet në vend. Sipërmarrjet kanë nevojë për vende prodhimi që nuk janë vetëm konkurruese në drejtim të rrogave, por që janë stabël, kanë qeveri efektive, institucione funksionuese, infrastrukturë të mirë dhe forcë punëtore të mirë. Vendet e Ballkanit janë afër dhe konkurruese në drejtim të kostove, por çalojnë në drejtim të cilësisë. Nëse ato i tejkalojnë këto dobësi, ato do të përftojnë nga këto trende. Por nëse nuk bëjnë gjë e flenë, kur bota ndryshon, nuk do shohim ndonjë dallim krahasuar me periudhën para pandemisë.

Kur ju flisni për afrim të zinixhirëve të prodhimit në Ballkan e keni fjalën për një projekt të një ardhmeje të largët apo të afërt?

Nuk mund të presim që të gjitha sipërmarrjet europiane që kanë investuar në Kinë, do të zhvendosin prodhimin në Europë, sepse kjo është e kushtueshme. Ajo që mund të presim, është, se numri i sipërmarrjeve që do ta bëjë këtë, do të rritet vazhdimisht dhe disa prej tyre do të vijnë edhe në Ballkan. Ndoshta më e rëndësishme është, se do të shohim sipërmarrje europiane, që kur duan të investojnë jashtë për të ulur koston e prodhimit do të zgjedhin më mirë investimin në Ballkan në vend të Kinës. Sigurisht kjo nuk do të ndodhë brenda një viti ose periudhë të shkurtër kohe, por si trend do të ndodhë përgjatë një periudhe më afatgjatë, ndoshta dekadën tjetër ose më vonë.

Branimir Jovanovic është ekspert i ekonomisë në Institutin Ndërkombëtar të Vjenës për Studimet Ekonomike, WIIW dhe ka drejtuar projektin studimor për shanset ekonomike të Ballkanit pas pandemisë dhe planeve të një pjese të kompanive gjermane për afrimin e zinxhirëve të prodhimit.

Kundër antiBashëve në Partinë Demokratike të Shqipërisë

Kundër antiBashëve. Ashtu si dhe disa dështakë të tjerë, duke përfshirë edhe kandidatët që humbën përballë Bashës në zgjedhjet për kryetar të Partisë Demokratike me 13 Qershor 2021, po me të njëtin avaz antiBasha vazhdon edhe Arben Imami, ky mercenar,interesaxhi dhe hipokrit  i cili deklaroi se.

“Heqja e 30 mijë anëtarëve nga lista, që janë themeli i PD. Keta gjithë këto vite nuk bashkohen me politikat e Lulzim Bashës. Tani kjo pjesë edhe formalisht u përzu nga PD-ja. Sa shance ka PD të fitojë zgjedhjet e ardhshme, kur 25-30% e anëtarësisë që nga themeli i PD janë përzënë?”, tha Imami.

Kjo nuk është aspak e vërtetë, por një shpifje e trillim i ulët. Këta të ikurit nga PD-ja janë larguar për arsyen se përse Sali Berisha e riktheu Partinë Aleanca Demokratike, te riktheu ty Imami  dhe kalibrin tjetër të ishpatericës së Partisë Socialiste Neritan  Ceka, që u riktheu juve të cilët ishit edhe gjeneralët e kryengritjes rrënimtare të Shqipërisë të vitit 1997, dhe pse  Partia  Demokratike, të riktheu ty  e të bëri ministër duke të konvertuar nga ishministër i PS-së së Fatos Nanos në Ministër të PD-së.  Antarësia më besnike dhe të vërtetët e Partisë Demokratike u zhgënjyen edhe prej faktit tjetër, të asaj se Sali Berisha  bëri aleancën bashkëqeverisëse me Lëvizjen Socialiste për Integrim dhe Ilir Metën kundër dhe pa pyetur vullnetin e PD-së, dhe duke bashkëqeverisur me LSI-në, e mbrojti atë, korrupsionin dhe hajdutërinë e ministrave të LSI-së, pra duke tradhtuar elektoratinn e djathtë e që e bëri  LSI-në dhe Ilir Metën faktor  e aktor politik në dëm të Partisë Demokratike.

Të djathtët dhe elektorati i PD-së u zhgënjye shumë edhe për faktin se një ishkapter i kohës së regjimit komunist si Bujar Nishani,Berisha e bëri edhe President Republike.

Edha pas humbjes së tre kandidatëve të cilët kandiduan për kryetar të Partisë Demokratike ata vazhdojnë akoma të gërmojnë e të vjellin helm kundër Lulzim Bashës me lloj-lloj trillimesh e akuzash false.  

Por po u them atyre se me gjithë makinerinë shtetërore dhe  me blerjen e votës, pra me gjithë  batërdinë elektorale të Edi Ramës, dhe megjithë shpurën djallëzore të grupimeve e fraksioneve anti Basha në PD, Lulzimi Basha arriti që të marrë një rezultat të madh në zgjedhjet e 25 Prillit 2021, krahasuar me atë humbje të thellë e dërrmuese të vitit 2013 kur PD u ndëshkua ashpër.

Sa djallëzorë e të paturp tregohen dhe deklarohen këta farë A.Imamët me kompani kundër Bashës. Nuk janë larguar demokratët nga Partia Demokratike prej Bashës, por përkundrazi prej Bashës ata janë rikthyer dhe tani do të rikthehet të gjithë  në Partinë Demokratike, ku ndër ta jam edhe unë dhe shumë të tjerë si unë, pasi me Bashën u hap dhe u demokratizua Partia, u ckap Partia Demokratike prej atyre të cilët i dëshironin mandatet e deputetit dhe postet e detyrat e larta politike e të pushtetit si prona të përjetshme.

Është kulmi i pafytyrësisë të deklarohesh  se  30% e antarëve të PD-së janë larguar nga partia. I themi këtij sharlatani se këta dhe  shumë të tjerë antarë të PD-së nuk janë larguar nga Partia Demokratike, por ata janë larguar nga Shqipëria jo prej Bashës por janë larguar nga Shqipëria ashtu sikurse që gjatë këtyre  8 viteve të keqqeverisjes së Edi Ramës janë larguar nga Shqipëria  mbi  400 mijë shqiptarë.

Ashtu sikurse u larguan dhe formuan reparte politike  në shërbim të Partisë Socialiste  mercenarët Patozi,Hajdari e Topalli, veproni edhe ju dhe largohuni nga PD-ja, ti Imami, Nishani , dhe ju   që jëni si kuaj troje në PD, sepse largimi i juaj nga PD-ja e shëndosh PD-në  dhe e lartëson  atë, dhe e rikthen atë fuqishëm në pushtet.

Basha tashmë e ka të qartë se besimi referendar që mori nga antarësia e PD-së,e cila e rizgjodhi atë si Kryetar të saj , këtë duhet ta lexojmë kështu: ky verdikt i dha atij mundësinë dhe besimin për një reformim të thellë të Partisë Demokratike kundër cdo tutele apo tentative e përpjekje të atyre prej të cilëve PD-ja e ka pësuar. Bashës iu besua, dhe te ai është shpresa se Partia Demokratike së shpejti do të rikthehet në pushtet. Me Bashën PD-ja do ta vertetojë se ajo është forca politike kombëtare më proamerikane dhe më besnike e SHBA-ve, dhe me PD-në në pushtet edhe do të përshpejtohet koha për antarësimin e Shqipërisë në BE. Me Bashën Partia Demokratike nuk do të bëhet kurrë strehë dhe as avokati  politike për askënd që ka mbi supe akuza e e rekorde korrupsioni. PD-ja nuk do jetë organizatë nepotikësh, familiarësh,   klanesh e grupesh interesash, por do të funksionojë si një organizatë politike gjithpërfshirëse e lirë, e hapur dhe e barabartë për gjithsejcilin për të zgjedhur dhe për të realizuar karrierën, konkurencën dhe talentin e tij intelektual, profesional dhe atë politik. Prandaj jam kundër antiBashëve, kundër pengesave dhe kunder bllokimit të demokracisë dhe të lirisë së brëndshme të Partisë Demokratike. Suksese z. Basha!

Pikat e mashtruesit! Kurti po sillet si i huaj ndaj Kosovës

  1. Pikën e parë e bën vetëm një arrivist, një tip ambicioz që punët e veta i ka kënaq krejt, dhe tash shfaq ambicie ta udhëheq Evropën, me ide!
  2. Në pikën dy, Kryeministri paralajmëron se Kosova mund ta sulmojë Serbinë, ashtu sikur Serbia-Kosovën, nëse nuk ka marrëveshje për paqe.

‘Marrëveshja për paqe’ me Serbinë (ide burimore e Hajredin Kuçit), u duhet atyre shteteve që janë në luftë dhe që janë duke e ndarë tokën e babës.

Kosova është shtet i pavarur.

Kosova e kërkon nga Serbia paqen që e ka!
Sillet sikur pa miratimin e Serbisë nuk mund të ekzistojë.

Paqja për Kosovën është luks (që e paguan KFOR-i). Shqiptarët merren veç me hajni dhe me punësimin e nipave e mbesave.

Albin Kurti ia merr kompetencat KFOR-it, sepse për sigurinë e Kosovës (se a mund ta sulmojë Serbinë a jo) vendos KFOR-i, e jo qeveria Kurti!

Marrëveshjet e paqes kurrë nuk e kanë parandaluar asnjë luftë.

Duhet të thuhet kurrë pa pushuar se Kosova nuk e ka sulmuar kurrë-askënd, nuk ka pasur apetite pushtuese dhe se koha i ka shkuar duke u mbrojtë nga sulmuesit!

Trimëri do të ishte sikur ta përmendte Rezolutën 1244 që e njeh sovranitetin e Serbisë në Kosovë (e që kjo Rezolutë tash ka hyrë edhe nën mbrojtje të Presidentit Biden).
Së paku Hashim Thaçi në vitin 2018 ka kërkuar që të ndryshohet kjo Rezolutë!

3., Në pikën tre, Kryeministri u premton serbëve më pak të drejta se që u jep në realitet.
Që do të thotë ‘i fton’ serbët të mos e pranojnë ‘marrëveshjen e paqes’, sepse me fjalë u ofron më pak se që u jep me vepra.
Ky është manipulim aq banal, sa që veç një idiot nuk e kupton!

  1. Pika katër ia zbulon karakterin.
    Kryeministri Kurti e pranon në dialog Aleksandër Vuçiqin që ishte ministër i informimit dhe zëdhënës i kryekriminelit Slobodan Millosheviq,
    dhe që Presidenti serb ende e përkrah vrasjen e popullatës shqiptare nga shteti i tij, kurrë pa u distancuar nga krimet dhe gjithmonë duke i glorifikuar kriminelët,
    por Kryeministri Kurti nuk e pranon në dialog një kriminel lokal Veljko Odaloviq.

S’ka manipulim më të madh se ky.
Me kriminelë të mëdhenj dialogon, me kriminelë të ‘vegjël’ nuk dialogon!
Çka është kjo?
Është thjesht mashtrim.
Dhe, çmenduri!

P.S. Kryeministri Albin Kurti ndaj Kosovës po sillet si i huaj!

Prof.Dr. Mons. Simon Duka – Arbëreshi nga Zara, që drejtoi arkivat sekrete të Vatikanit

Kush është arbëreshi nga Arbanasi, të cilin qyteti i Zarës në vitin 2000 e nderoi me çmimin e lartë “Për Arritje Jetësore”, kurse Universiteti i Zarës e shpalli “Doktor Nderi”.

Ai quhet Simon Duka, (Šime ose Simeone Duka) -1915-2006, dhe ka lindur në Arbanas të Zarës, në Kroaci.

Në vendlindjen e tij ai kreu studimet e teologjisë dhe u shugurua meshtar. Për një kohë të shkurtër Duka ka shërbyer në famullinë Dracevac dhe më pas sipas kërkesës që iu bë atij nga Arqipeshvi i Zarës, Pietro Doimo Munzoni ai filloi shërbimin si sekretar i tij personal.

Image

Pas kapitullimit të Italise dhe mbarimit të Luftës së Dytë Botërore, bashkë me Arqipeshkvin Munzoni, largohet nga Zara.

Në Vatikan Duka vazhdon shkollimin dhe mbron dy doktoratura, një në ligjin civil dhe një tjetër në atë të studimeve kanonike (kishtare) në Universitetin Lateran në Romë, duke u specializuar në Arkivistikë.

Sekretar i Arkivit Sekret të Vatikanit

Simon Duka, më pas emrohet Sekretar i Arkivit Sekret të Vatikanit, ku shërben për shumë vjet. Ai, sëbashku me një tjetër sekretar të Arkivit në fjalë, kroatit, Prof. Dr. Atë Basil Panxhiq ka shkruar e botuar librin “Doracak për Arkivistikën Kishtare”.

Arkivi Sekret i Vatikanit, është vendi qëndror ku ruhen të gjithë dokumentet e Selisë së Shënjtë.

Me ligjet e Vatikanit, Papa deri në vdekje apo dorëheqje, është pronar i atij arkivi, derisa të zgjidhet pasardhësi tjetër i kreut të Selisë së Shenjtë.

Në këtë arkiv ruhen të gjitha dokumentet shtetërore të Vatikanit. Por duhet sqaruar se fjala sekret krijon konfuzion dhe nuk ka kuptimin e sotëm “i fshehtë”, por domethënja reale e saj është “personal”, “privat”, dhe vjen nga fjala latine “sekretar”.

Pra, duke qënë sekretar i këtij arkivi, Simon Duka ka patur mundësinë të shohë mijëra dokumente të dala nga Vatikani dhe Papët, si dhe ato që kanë ardhur në adresën e Vatikanit apo Papës, – pozitë kjo që kërkon një besim absolut. Duke e patur këtë besim, Imzot Simon Duka ka qënë i emruar edhe Protonoter Apostolik, si dhe Prelat Përsonal i Papa Gjon Palit të II – të.

Krejt pasuria e tij shkoi për Kishën

Monsinjor Simon Duka gjatë karrierës së tij arriti të grumbulloi një fond shumë të madh financiar. Por, sipas atyre që e kanë njohur, edhe pse ka banuar në një vilë luksoze, me shërbëtor, ai vetë për vete ka bërë një jetë mjaft modeste, duke veshur të njëjtat rroba derisa i janë ronitur në trup, dhe duke mos shpenzuar gati asgjë për vete dhe nevojat e veta përsonale.

Krejt pasurinë ai e ka përdorur për Kishën. Këtë ai e ka vërtetuar edhe me vepra, duke dhururuar para për ndërtime apo rinovime të shtatë kishave ne Zarë. Me këto para Monsinjor Duka ka ndërtuar kisha edhe në Shqipëri dhe Itali.

Si Arbanasa’s i devotshëm ai nuk ka harruar as kishën e vendlindjes së tij atë të “Zojës së Loretos”, në Arbanas, të cilën e ka rinovuar me fondet e veta.

Prof.Dr. Mons. Simon Duka, gjatë gjithë jetës dhe veprimtarisë së tij ka mbajtur lidhje të ngushta me njerëz me poste shumë të larta, si në hierarkinë e kishës, ashtu edhe me ato të qeverive në Itali dhe Kroaci. Dhe si shqiptar që ishte, (gjë që e deklaronte vetë me shumë krenari), Duka ka patur lidhje shumë të ngushta edhe me Nënë Terezën, dhe me nismën e saj ka financuar rindërtimin e kishës së Rrenzë Kështjellit “Rozafat”, kishën e “Zojës së Këshillit të Mirë” në Shkodër, e cila qe rrënuar deri në themel nga regjimi diktatorial i Enver Hoxhës.

Ka patur gazetarë dhe media që kanë spekuluar gjatë rreth prejardhjes së pasurisë shume milionëshe të Monsinjor Dukës. Por asgjë e dyshimtë nuk është provuar kurrë rreth figurës së tij. Imzot Duka ka preferuar t’u përgjigjet shumë shkurt të gjitha pyetjeve që i janë bërë duke thënë: “Providenca Hyjnore më ka bërë mjet te planeve të Tij”.

“Rikthimi” i tij në Zarë

Prof.Dr. Mons. Simon Duka ndërroi jetë në Romë, në moshën 91 vjeçare, më 28 Mars 2006.

Tre ditë më pas, pikërisht më 31 Mars 2006, trupi i pajetë i Monsinjor Dukës, u dërgua pranë kishës famullitare “Zoja e Loretos”, në Arbanas të Zarës në Kroaci e prej aty në katedralen “Shën Anastasia” (Svata Stosia) në qendër të Zarës. Meshën përmortore e udhëhoqi një tjetër Arbanas i njohur në Zarë, tashmë i ndjerë, Imzot Ivan Prengja. Pas meshës Prof.Dr. Mons. Simon Duka është varrosur në kishën e Zonjës së Shëndetësisë, (rinovuar nga vetë ai), përbri varrit të Arqipeshkvit Vicko Zmajeviq, ku thuhet se edhe nëna e Monsinjor Dukës është lutur shpesh.

Prof.Dr. Mons. Simon Duka është me të vërtetë një përsonalitet me të cilin ashtu siç krenohen Arbanasit dhe Kroatët duhet të krenohen krejt bashkëkombasit e tij, Shqiptarët, në Shqipëri, Kosovë, Mal të Zi, Maqedoni e në mbarë botën.

Z.Albin Kurti, do të duhej të ishte kyqur shumë më parë në negociatatë Kosovë- Serbi

 Kosova as nuk ka putur dhe as që do të këtë ndonjëherë politikanë mē të zotin se z .Albin Kurti, në negociatatë Kosovë ‐ Serbi.

Këtë të vêrtetë e kuptuan edhe kundërshtarët më të s’muar  të z .Albin Kurti, në takimin e fundit Kurti Vuqiq, në Bruxel.

Ata që mundohen ta mohojnë këtë , në politikë kanë hyrë gabimisht dhe nga ajo duhet të largohen sa më parë.

Në të kundërten vendit në vend që t’i sillnin dobi, do t’i sjellinë vetëm dëm, mjerim dhe vuajtje .

E ardhmja Kosovës varet nga një gjeneratë politikanësh të kalibrit të z.Albin Kurti, të cilët shumë me shumë i japin Kosovës se sa i marrin.

Në Kosovë duhet kuptuar difinitivisht  një të vërtetë sa të madhe po aq edhe të rëndësishme për të ardhmën e Kosovës: Me politika të vjetra dhe politikanë të konsumuar  nuk mund të ndodhin ndryshime të reja , të cilat Kosovën do ta bëjnë  shtet demokratik , të së drejtës dhe të modelit Euro- përendimor.

Takimi Kurti- Vuqiq, epokë e re rifillimit të dialogut

Kryeministri Kurti,në këtë takim, ua bëri më dije, Vuqiqit, opozitës dhë Edi Ramës se, në Kosovë po frynë një erë e re.

Sot, në takimin Kurti-Vuqiq, me ndërmjetësimin e përfaqësuesve zyrtar të Bashkimit Evropian, Borell e Lajçak, u hap një kaptinë e re që për Kosovën nuk kishte ndodhë më parë gjatë periudhës dhjetëvjeqare të dialogimit.

Tonin, kahjet dhe temat e ardhshme të bisedimeve Kosovë- Serbi, në një mënyrë, i imponojë Kryeministri i Republikës së Kosovës, zoti Albin Kurti.

Ai, ishte superior sepse, kishte të drejtë, sepse, e kishte dijën dhe guximin dhe, sepse, e mbështeti Vuqiqin për muri ashtu siq e meritonë një përfaqësues i një shteti i cili bëri masakra dhe duke ushtruar gjenocid ndaj shqiptarëve të Kosovës, gjatë okupimit udhtarako- policor e paramilitarë, që nga viti 1989 kur u suprimue Autonomia, duke e përfunduar në vitin 1999 më një akcion të përmasava ushtarakë shtetërore, nën planin ushtarak “ Patkoji”.

Zoti Kurti, ia zuni pshtymën në fyt kriminelit Vuqiq si ish Ministër i informimit në regjimin e Millosheviqit i cili, sadoqë tentonte të manovronte apo refuzonte, aq më tepër ia vërtetonte dhe pohonte konstatimet dhe të dhënat e Kryeministrit të Republikës së Kosovës.

Sa i befasuar, aq edhe i hutuar e besa edhe i frustuar, fillojë të ndjehet inferior, që përmes refuzimit të propozimeve të Kurtit, para përfaqësuesve zyrtar për ndërmjetësimin e dialogut, e zbulojë fytyrën e tij të vërtetë.Të vërtetën rreth Kosovës, që fatkeqësishtë në bisedimet e deritanishme, po para këtyre zyrtarëve evropian, ata të cilët nënshkruan marrëveshje të dëmshme për shtetin tonë, i kishin prezentuar“ fakte” tjera që, më shumë shkonin në interes të Serbisë se sa të Kosovës.

Arsyeja, ishin të shantazhuar, të zanun më bisht ndër derë, të korruptuar dhe të akuzuar për krime.

Për ta shpëtuar lëkurën e vetë, për të mbetur në pushtet të cilin e kishin kapur fortë e keq, për t’u dukur të mirë para ndërkombëtarëve, edhe pse i mashtronin,

për t’iu dhënë informata se e kanë përkrahjën e popullit( 18%), e qitën Kosovën në pazar dhe atë me qmim shumë të lirë.

Kryeministri Kurti, në seancën e Parlamentit, që për qëllim e kishte t’i informojë deputetët, jo për dialogun, sepse dialog nuk do të ketë në këtë moment por, për takimin e sotit më Presidentin serb, Aleksandër Vuqiq.

Dhe, kritikat e opozitës ishin aq banale, të pakuptimta, anakronikee të ashpra dhe me ofendime, nën akuza po për ato marrëveshje të cilat ata vetë i kishin nënshkruar.

Kryeministri Kurti, iu drejtue atyre duke u thënë se, ju jeni problemi im sepse, në ҫdo tavolinë në të cilën ulem për të biseduar rreth Kosovës, ju, po me delni përpara me veprimet e juaja që ishit në pushtet.

Po më dilni përpara më marrëveshjet, konqesionet që i keni bërë ndaj Serbisë dhe, ato, po ma vështirësojnë punën time, sepse, Vuqiqi, më sulmon dhë arsyetohet së, ju i keni pranuar këto kushte e këto marrëveshje.

Prandaj, roli i opozitës është që, ta kritikonë Qeverinë, edhe kur e ka keq por, edhe kur e ka mirë.

Por, problemi të opozita është se, duke na sulmuar se po e “ rikapim “ pushtetin, në të vërtetë, ata, nuk po mund të pajtohen se, nuk e kanë ma kontrollin dhe e kanë humbur atë që, po rrezikohen të jenë përgjegjës për të gjitha ato, lëshime, abuzime dhe, pasurime të pajustifikueshëm përmes vjedhjeve të pasurisë dhë shitjeve të aseteve vitale shtetërore.

Zgjedhjet lokale që duhet të mbahen në tetor, janë edhe një arsye që opozita të jetë shumë më agresive, duke tentuar që ta përmirësojnë imazhin e humbur, që mos të përjetojnë humbje më të mëdha, deri të rreziku i një debakli, për vetë fajin e tyre.

Besoj se, më në fund e kanë kuptuar së, sovrani i dënojë keq dhë rëndë.

I pozicionojë shumë ulët, dhe u përcaktua për t’i votuar dy udhëheqës të cilët në formë plebishitare pothuajse, ua dhanë besimin, zotit Kurti dhe zonjës Osmani.

Arsye e parë është se, nuk janë të korruptuar, të inkriminuar dhe, të shantazhuar dhe, nën dy, sepse, në shenjë zhgënjimi dhe pakënaqësie ndaj qeverisjeve të deritanishme që rezultuan totalishtë të deshtuara, të dëmshme dhe të paafta, i shtyjnë që edhe njëherë ta provojnë fatin më këta të dy.

Kryeministri Kurti, në këtë takim, ua beri më dije, Vuqiqit, Opozitës dhë, Edi Ramës së, në Kosovë po frynë një erë e re

Kurti- Vuqiq= 4:0

Të gjithë e kemi vrejtë se, Vuqiqi ishte i befasuar dhe i papregatitur për një përballje kaq të fuqishme, të argumentuar dhe të parashtruar në bazë të kërkesave fillestare të cilat do të vazhdojnë, nëse do të dialogohet në mes të dy shteteve të barabarta pasi, Serbia apriori i refuzon të gjitha. Ajo, pa të drejtë kërkon diqka.

Kryeministri Kurti, ia paraqiti katër pika Vuqiqit si propozim i Kosovës:

1.Gjashtë shtetet e Ballkanit Perëndimor e avansojnë CEFTA-n në SEFTA sipas modelit Lihtenshtajn, Norvegji dhe Islandë që kanë me BE-në.

2. Kosova dhe Serbia menjëherë të nenshkruajnë  marrëveshje të përbashkët të paqes duke u zotuar se nuk do ta sulmojnë njëra- tjetrën.

3. Pas njohjes së ndërsjelltë midis dy shteteve, do të kemi reciprocitet bilateral, përfshirë ҫështjen e pakicave këtu. Pra, serbët në Kosovë mund të kenë Këshillin e tyre Nacional siç e kanë shqiptarët dhe boshnjakët në Serbi.

4. Për ҫështjen e të pagjeturve, të të zhdukurve më dhunë, duhet larguar nga pozita që e ka dhe duhet marrë në pyetje kreun e delegacionit serb, Veljko Odalloviq, i cili në vitet 1997-1999, ishte “naçellnik i qarkut të Kosovës” dhe udhëhiqte me Kosovën e okupuar bashkë me Zoran Angjellkoviq.

Nëse vetëm pak i analizojmë këto katër kushte, janë aq domethënëse për vazhdimin e bisedimeve për të cilat, Vuqiqi është vënë në siklet.

Nëse Kurti i përmendi këta të dy në komisionin për të pagjeturit që ishin të involvuar edhe në krime, si do të ndihet Vuqiq si Ministër i Informatave në kohën e Millosheviqit si pjesë i po atyre krimeve.

Borrel dhë Lajçak, e kanë kuptuar se sa thellë ka hyrë Kurti në probleme sa që edhe BE-në e ka fut në siklet.

Jam shumë i sigurtë se, po qe së acarohet situata gjatë bisedimeve, zoti Kurti do t’ia thotë edhe Vuqiqit në fytyrë, ndoshta edhe më foton e Ratko Mlladiqit duke ia vërë pllakatën rrugës më emrin e tij.

Tani, si ndjehet Kryeministri Kurti përballë opozitës të pakuptimtë të Kosovës dhe, Kryeministrit Shqiptar, Edvin Kristaq Rama.

Opozita e jonë sillet si violinë e çakorduar, pa sens e pa përmbajtje, që, anipse nuk qon aq peshë rreth bisedimeve më Serbinë, edhe pse po i bëhet krah, në anën tjetër, zoti Rama, për habinë e Kosovës, Shqipërisë dhe kombit në përgjithësi, e kundërshtojë padinë ndaj Serbisë për gjenocid në Kosovë.

A ka grusht më të rëndë për Kosovën, për Shqipërinë dhe kombin në tërësi së një deklaratë e tillë.

Si do të tingëllojë kjo, kur nesër nëse do të hapet kjo qështje në KS të OKB-së, që për fat të mirë edhe Shqipëria u zgjodhë anëtare për dy vitët e ardhshme, kur, Serbia, Rusia dhë Kina, do ta kundërshtojnë me “ arsye se” edhe pjesa tjetër e kombit po i kundërshtonë.

Ose, nëse duhet që në emër të Kosovës dikush ta bëjë këtë padi, e kush tjetër përpos Shqipërisë, e ajo e kundërshtonë një padi të tillë.

Juristët kanë mendime të ndryshme, se, a mund Kosova ta bëjë vetë. Duhet studiuar mirë.

Vuqiqit, iu ka thye njëri krah, me shkuarjen e Hashim Thaqit në Hagë, po e njëjta gjë vlenë edhe per Edi Ramën.

Ishte treshja e cila, me iniciativa për korigjim kufijsh, ia hapen rrugën dhe epshet Serbisë që, edhe ajo të merr diqka.

Falë SHBA-ve, ajo u ndërpre më paralajmërimin e Thaqit i cili ishte në rrugë për Uashingtonë se, është ngritë aktakuzë ndaj tij nga Gjykata Speciale për krime lufte.

Për fatin e Kosovës, iniciativat e tyre, ranë n’ujë.

Ҫështja e korigjimit të kufijve, minishengeni dhe iniciativat tjera të cilat u inicuan nga treshja, Vuqiq, Thaqi Rama, përfunduan turpërishtë.

Kritikat e opozitës, dhe të disa ( b) analistëve të sponzoruar nga opozita se Kurti nuk e mbajti fjalën se, nuk ka dialog pa njohje nga Serbia, katër kushtet apo propozimet që i paraqiti në takim, njohja nga Serbia, nuk është edhe primare sepse, ato parakushte përcaktojnë shumëҫka apo pothuaj, gjithҫka.

Me nënshkrimin e kushteve të parapara në pikën dy dhe tre, ҫështja e njohjeve reciproke do të imponohët si imperativ i kohës dhë interesit të ndërsjellë të dy shteteve.

Ajo qka është esenciale në fillimin e dialogut i cili do të jetë krejtë ndryshe nga përmbajtja dhe metoda, është që, pa involvimin e SHBA-ve, nuk do të ketë rezultate.

Kryeministri Kurti, i akuzuar si “ antiamerikan”, në fakt, është më proamerikan së të gjithë të mëparshmit i cili njëherit është në të njëjtën linjë më Presidentin Biden.

Hafiz Shala

New York

Kërkesat e Z.Kurti ishin të drejta!

Është mirë dhe shumë e qëlluar pse Kosova doli me kërkesat e veta që u paraqitën nga z Kurti në takim me kriminelin Vuçiq në Bruksel. Ka mendime se këto kërkesa adekuate ? Kjo mbetet të shihet në të ardhmen, sepse ka kërkesa që nuk shkojnë apo është vështirë të realizohen në raport me Serbinë dhe shtetet tjera në Ballkanin Perëndimor.

Në kuadër të kësaj mendoj te kërkesa për një lidhje të forte ekonomike dhe lëvizjes së lirë midis shteteve në këtë anë si në mes shteteve skandinave. Kjo është në një kërkesë që kërkon analiza. Megjithatë është një kërkesë e logjikshme dhe politikisht e kapshme. Me këtë kërkesë u tregua se Kosova është për raporte normale në Ballkan. Kërkesa për deklaratë të përbashkët për mossulimim me shtetin serb është jashtëzakonisht e qëlluar. Jo më pak ka rëndësi kërkesa e reciprocitetit dhe gjetja e të zhdukurve nga regjimi serb.

Me këto krijoi Kosova një bazë të drejte dhe tipike të karakterit shtetror. Mbeten të shihen këto çështje në të ardhmen. Mendoj se janë kërkesa paritative dhe që shtetit serb i krijojë vështirësi në paraqitjen e Asociacionit. Parimi i reciprocitetit të çështjes serbe në Kosovë me çështjen shqiptare në Luginë dhe të Sangjakut është një fakt që nga askush nuk mund të refuzohet.

Kjo për faktin se ato çështje shkojnë së bashku dhe edhe UE a SHBA etj., nuk mund të refuzojnë. Pra, kemi një start pozitiv.